Roel Groeneveld Een vrolijk weblog

The Cult of the Amateur

Arnoud Engelfriet blogt over The Cult of the Amateur, het boek waarin Andrew Keen beargumenteert dat internet ten onder gaat aan de democratisering van internet en media.

Het boek is een kritisch antwoord op boeken als We-think: The power of mass creativity van Charles Leadbeater. De centrale stelling is dat de “wijsheid van de massa” van Web 2.0 vooral heel veel troep produceert, en dat we ons niet moeten blindstaren op de zeldzame parels.

Er is online al het een en ander geschreven over The Cult of the Amateur, en de achterliggende gedachte. Op basis daarvan pende ik de volgende reactie onder Arnoud’s artikel:

Zelf heb ik het boek van Keen nog niet gelezen (al ligt Wikinomics wel op mijn boekenplank) dus ik kan inhoudelijk geen kritiek leveren.

Wel heb ik het idee dat hij het web vooral bekijkt als bron van feitjes. Afgezien van 2+2=4 zijn veel waarheden afhankelijk van de perceptie van de internetter. Natuurlijk zou het fijn zijn als veel van de ruis die we op het web tegenkomen niet zou bestaan. Aan de andere kant betekent het verhogen van de drempel om te kunnen publiceren naar het web ook dat veel waardevol materiaal er niet aanwezig zou zijn.

De Wisdom of Crowds zal waarschijnlijk een vaste waarde blijven op internet. Daar bovenop komen echter lagen van persoonlijke (zoekmachine)personalisatie, netwerken van mensen met gelijke interesses (via sites als del.icio.us enz.), en andere mogelijkheden/filters die ik nog niet ken of nog ontwikkeld moeten worden. Mooi toch!

Toen ik op de Submit Comments knop had geklikt en mijn gepubliceerde reactie nog eens overlas bedacht ik me: “Dit is nu precies waar Keen het over heeft. Jan en alleman slingert zijn of haar onzin op internet, en gaat daarbij uit van zijn eigen ‘waarheid’.” Shit.

Dus ben ik eerst maar de samenvatting van het boek gaan lezen. En daarin kwam ik al een aantal interessante argumenten tegen over de nadelen van de democratisering van de media/internet. Niet met alles ben ik het eens, maar het boek lijkt me nu de moeite van het lezen waard.

De drempel moet zo laag mogelijk blijven. Maar er moeten wel mechanismen zijn om te kunnen filteren, en vooral om te verifiëren wat iemand zegt. Jij noemt nu “2+2=4″ als waarheid, maar zoals ik in mijn blogpost citeerde: als er genoeg mensen bij Wikipedia komen zeggen dat het toch echt vijf is, dan gaat die tekst om naar “2+2=5″. Dat is de grote zwakte.

Dus hoe haal je de wisdom uit de crowds?

Arnoud

Hoi Arnoud, als je Wikipedia als voorbeeld neemt:
a. Er zijn altijd een aantal harde waarheden. Denk aan inderdaad wiskunde, historische feiten (niet de interpretatie daarvan), etc. Vooral de engelstalige Wikipedia is op dat vlak sterk. En daar valt weinig over te discussiëren.
b. Daarnaast heb je bijv. politieke conflicten en publieke actuele gebeurtenissen, waar altijd meerdere invalshoeken/interpretaties van zijn. Op dat vlak kom je als objectieve encyclopedie in de problemen. Ook bij Wikipedia realiseren ze zich dit, en passen ze op een aantal punten hun beleid aan (zie NY Times)
Als het ooit zou gebeuren dat wiskundige Wikipedia pagina’s zo worden aangepast dat ze vermelden dat 2+2=5 zullen dat soort bijdragen op termijn geblokkeerd dan wel uitgefilterd worden.

De Wisdom of Crowds is niet zaligmakend. Het is gewoon de kunst de waardevolle zaken daaruit te pikken. Met technologische middelen, of met behulp van dat deel van de Crowd dat beter weet.

Ben niet zo in de ‘Wisdom of Crowds’, ook lijkt bijna iedereen die ik ken overtuigd van het tegendeel. Over het algemeen zijn de zaken die ik waardeer in het leven nogal elitair. Er zal gelukkig wel ruimte blijven voor allebei.

Ik ben ook niet helemaal overtuigd van de Wisdom of Crowds, maar wel van het recht op vrije meningsuiting. Dus laat iedereen alles op internet slingeren (al moeten ze wel leren dat uitlatingen op het web niet vluchtig maar vrij permanent zijn dankzij Google’s cache).

De ‘Wisdom of Crowds’ zullen we met dank aan alle sociale netwerken omzetten in de ‘Wisdom of Personal Networks’. Hoe? Voorbeeld daarvan zijn de bookmarkdiensten als del.icio.us, magnolia, etc.

Deze diensten zullen voor ons waardevolle krenten uit de web-pap filteren. Bijvoorbeeld met behulp van automatische analyse van bookmarks van vrienden/collega’s. Daarbij zullen ze zeker gebruik maken van alle ‘tags’ die wij aan onze bookmarks hebben toegevoegd.

Het is eigenlijk wachten tot bv. een Yahoo alle informatie die ze uit de data van del.icio.us kunnen halen hebben geanalyseerd en geindexeerd, en daar vervolgens hun zoekmachine mee verbeteren en personaliseren.