Nieuw of beter

Van Ubuntu verschijnt elk half jaar (in april en oktober) een nieuwe versie. Logischerwijs zijn de verbeteringen die de mensen achter Ubuntu in 6 maanden kunnen doorvoeren niet revolutionair, maar toch zetten ze tot nu toe met elke update weer een stap richting een gebruiksvriendelijker besturingssysteem. Vergeleken met de versie van 6 maanden geleden (voorzien van codenaam Feisty Fawn) biedt de nieuwe Ubuntu 7.10 (codenaam Gutsy Gibbon) volgens mij de volgende in het oog springende verbeteringen:

• Eye-candy! Onder Ubuntu noemen ze dit Desktop Effects, maar het wil gewoon zoveel zeggen als “wij bieden je dezelfde special effects als Windows Vista of Mac OS X, met dan nog wat extra’s”. En natuurlijk kun je deze helemaal naar jouw smaak configureren. Een voorproefje:

  
  (Compiz-Fusion from Max Limpag on Vimeo)

• Automatische printer-configuratie is zo’n toevoeging waarvan je je afvraagt waarom het niet al 10 jaar geleden in elk besturingssysteem aanwezig was. Je plugt je printer in een USB-poort van je pc, zet deze aan, en binnen een ogenblik krijg je een berichtje dat de printer herkend en geconfigureerd is. Zonder dat jij ook maar iets hoeft in te stellen of een driver moet installeren. Enne, het werkt echt.

  

• Vanuit elke applicatie kun je nu ieder willekeurig bestand omzetten naar een PDF-je. Dit werkt zoals CutePDF onder Windows: onder de beschikbare printers staat nu ook PDF als optie, kies je die dan wordt het door jouw gekozen bestand omgezet en opgeslagen in een aparte directory ‘PDF’ in jouw gebruikersdirectory. Handig!
• De weergave van tekst is onder Ubuntu Gutsy Gibbon eindelijk mooi scherp. Onder Windows, en zeker Vista, ziet tekst er op een flatscreen duidelijk en scherp uit. Onder Linux was dat minder. Het is de laatste jaren sterk verbeterd, maar voor de vorige Ubuntu versies heb ik telkens handmatig nog wat te verbeteringen doorgevoerd. Dat is nu niet meer nodig.

Verder is de beveiliging van een standaard Ubuntu-installatie verder verbeterd, is het aansluiten en configureren van een tweede beeldscherm makkelijker geworden, en (nuttig!) kun je nu bestanden die op NTFS-partities staan (Windows XP/Vista) vanuit Ubuntu bewerken.

Ubuntu voor iedereen?

De afgelopen jaren is Ubuntu uitgegroeid tot de meest populaire Linux-versie voor de gewone gebruiker. Dat is zeker verdiend. Het is nu zelfs zover dat kranten als de New York Times of Trouw over Ubuntu schrijven, en dat Dell pc’s met Ubuntu voorgeïnstalleerd verkoopt (alleen nog niet voor de Nederlandse markt).

Toch raad ik niet iedereen meteen aan om Ubuntu te installeren. Waarom niet? Beginnen aan een nieuw besturingssysteem is gewoon niet iets wat je van de ene op de andere dag soepel doet. Daar moet je zelf aan willen beginnen en energie in willen steken. En dat geldt zeker voor de meer ervaren pc-gebruiker die Windows van onder tot boven kent.

Ik denk wel dat Ubuntu een uitkomst is voor de huis-tuin-en-keuken Windows-gebruiker die alleen maar internet, e-mailt en Word gebruikt. Stel je voor: een systeem dat niet of nauwelijks gevoelig is voor virussen, sneller en even stabiel draait als Windows, en centrale software-catalogus biedt, waar je gebruikersrechten makkelijk kunt beperken en waar je even snel op afstand op kunt inloggen om onderhoud te plegen. Ideaal voor al die mensen die in het weekend de pc-expert zijn van de familie en op onmogelijke tijden helpdesk moeten spelen. Ubuntu bespaart hen tijd. Ze moeten het alleen even bij ouders, ooms/tantes en de rest van de familie gaan installeren.

De boeken in de Harry Potter-serie woerden met elk deel dikker, en daardoor natuurlijk steeds lastiger om over te brengen naar het witte doek. Maar The Order of the Phoenix springt wel heel erg van de hak op de tak. Ik heb er geen probleem mee dat in boekverfilmingen veel wordt overgeslagen, zolang het maar een goed lopend verhaal blijft én de film iets toevoegt aan je beleving van het boek. Daar is de regisseur, David Yates, in dit geval helaas niet in geslaagd.

Zo ongeveer alle thema’s uit het boek worden aangestipt. Dat wel. Maar bijna geen enkele wordt echt uitgewerkt. Met uitzondering van de eenzaamheid van Harry, die uiteindelijk omdraait tot zijn besef van het belang van vriendschap en liefde.

Natuurlijk zijn de special effects weer aardig (vooral zo tegen het einde van de film). En we zien de ontwikkeling van Hermione, Ron en Harry en consorten. Dus liefhebbers ontkomen er niet aan. Tsja…
De beste film uit de reeks blijft Alfonso Cuarón’s Harry Potter and the Prisoner of Azkaban. En aangezien David Yates ook weer Harry Potter and the Half-Blood Prince zal regisseren zal dat voorlopig wel zo blijven. A pity.

(Gelukkig kunnen we zaterdag verder met het laatste deel, Harry Potter and the Deathly Hallows. De New York Times heeft zelfs al een recensie.)

Trouwens, meer over Harry Potter and the Order of the Phoenix is te vinden op:

• Channel 4 film review – “Disappointingly, Rowling’s vivid sense of detail and wry humour is yet again rushed into a slick, action-packed family film that lacks passion, natural progression and depth.”
• het overzicht van internationale recensies op Rotten Tomatoes.

Adam, een wat oudere, kwade neonazi wordt na een gevangenisstraf naar het Deense platteland gebracht om een taakstraf te vervullen. Zijn hoeder wordt de naïeve pastoor Ivan, die naast Adam nog twee dolende zielen in zijn parochie heeft opgenomen. Nog voordat hij het doorheeft is Adam gebombardeerd tot beheerder van de appelboom, waarmee hij uiteindelijk zijn doel voor deze ‘taakzomer’ zal moeten vervullen.

De vredige dorpsparochie blijkt al snel zijn eigen geheimen te hebben. De meest bizarre daarvan is toch wel de oorzaak van Ivan’s oneindige geloof in de goedheid van zijn ‘lammeren’. Niets brengt de pastoor van zijn stuk, zelfs niet een handgemeen met Adam, het gebruik van pistolen op het terrein Gods of het portret van Hitler in Adam’s kamer. Hij is alleen bezig met zijn strijd tegen het kwaad.

Uiteindelijk zorgen donder en bliksem voor het draaipunt in de film.

Of, zoals cinema.nl het stelde:

De zorgvuldige fotografie en de sprookjesachtige muziek dragen bij aan de wonderlijke sfeer. Adam’s Apples, op het afgelopen Amsterdam Fantastic Film Festival bekroond met de Publieksprijs, is een overrompelende, verwarrende parabel over de strijd tussen goed en kwaad.

En de rode lijn door deze hele film? Die christelijke saus? Dat is het boek van Job.

Adam’s Apples is nog te zien. Bijvoorbeeld in filmhuis Lantaren-Venster bij ons in Rotterdam.

Lees verder over Adam’s Apples (Anders Thomas Jensen, 2005) op:

• de IMDB-pagina voor Adams æbler;
• de officiële website van de film; of
• een recensie.