Roel Groeneveld

(Foto Money Laundering genomen door Endraum)

Erwin Blom (VPRO Digitaal) stelt vandaag op z’n weblog dat alles op internet gratis wordt. En inderdaad, je hoeft niet geen geld te betalen voor je e-mailaccount bij Hotmail/Gmail, je profiel op Hyves of LinkedIn, het nieuws van Nu.nl en muziek op 3voor12 of Fabchannel. Maar is dat echt ‘gratis’?

Dat het geen geld kost wil nog niet zeggen dat het echt ‘gratis’ is. Als consument betaal je door je persoonlijke data te overhandigen (je naam, adres, leeftijd, interesses en/of je internetgedrag) of door advertenties te bekijken en erop te klikken. De bedragen die betaald zijn voor de acquisitie van Flickr (door Yahoo) en YouTube (door Google) werden niet voor niets vooral gebaseerd op gebruikersaantallen en de verwachte groei daarvan. Als het daar niet om draaide hadden Yahoo, met Yahoo Photos, en Google, met Google Video, hun eigen diensten wel harder gepusht. (Terzijde: Flickr heeft trouwens veel betalende gebruikers)

Zoals ik in de reacties op Erwin’s weblog al zei: “Gratis is marketing. Niets meer, niets minder.”
Het zou goed zijn als meer internetgebruikers zich dit realiseerden. Hotmail en Gmail en dergelijke zullen aan ons gaan verdienen. Op een directe of een indirecte manier, misschien niet meteen maar in ieder geval op de lange termijn. Maak de afweging of de kosten van het gebruik van een bepaalde dienst (bijvoorbeeld dat ze veel van jouw internetgedrag afweten) ook opwegen tegen de baten. En behandel gratis diensten alsof je er geld voor betaalt: eis kwaliteit in ruil voor de tijd en energie die jij erin steekt.

Kort gezegd: een slechte film. De slechtste uit de Potter-serie tot nog toe. Als je het boek niet gelezen hebt moet je hem zeker niet gaan kijken, want dan mis je gewoon teveel achtergrondinformatie.

De boeken in de Harry Potter-serie woerden met elk deel dikker, en daardoor natuurlijk steeds lastiger om over te brengen naar het witte doek. Maar The Order of the Phoenix springt wel heel erg van de hak op de tak. Ik heb er geen probleem mee dat in boekverfilmingen veel wordt overgeslagen, zolang het maar een goed lopend verhaal blijft én de film iets toevoegt aan je beleving van het boek. Daar is de regisseur, David Yates, in dit geval helaas niet in geslaagd.

Zo ongeveer alle thema’s uit het boek worden aangestipt. Dat wel. Maar bijna geen enkele wordt echt uitgewerkt. Met uitzondering van de eenzaamheid van Harry, die uiteindelijk omdraait tot zijn besef van het belang van vriendschap en liefde.

Natuurlijk zijn de special effects weer aardig (vooral zo tegen het einde van de film). En we zien de ontwikkeling van Hermione, Ron en Harry en consorten. Dus liefhebbers ontkomen er niet aan. Tsja…
De beste film uit de reeks blijft Alfonso Cuarón’s Harry Potter and the Prisoner of Azkaban. En aangezien David Yates ook weer Harry Potter and the Half-Blood Prince zal regisseren zal dat voorlopig wel zo blijven. A pity.

(Gelukkig kunnen we zaterdag verder met het laatste deel, Harry Potter and the Deathly Hallows. De New York Times heeft zelfs al een recensie.)

Trouwens, meer over Harry Potter and the Order of the Phoenix is te vinden op:

• Channel 4 film review – “Disappointingly, Rowling’s vivid sense of detail and wry humour is yet again rushed into a slick, action-packed family film that lacks passion, natural progression and depth.”
• het overzicht van internationale recensies op Rotten Tomatoes.

Afgelopen week had ik voor het eerst de gelegenheid om rustig met een Nintendo DS Lite te spelen. Brain Training natuurlijk, met meteen daarna een dosis FIFA voetbal. Toen ik het apparaatje weglegde verbaasde ik me even over wat een geweldig idee de combinatie van een touchscreen en gewoon scherm eigenlijk was. Terwijl de trend in spelcomputers altijd gericht was op groter, sneller en mooiere beelden, laat Nintendo met de DS en de Wii zien dat het ook anders kan. En dat legt ze geen windeieren.

Binnen Nintendo zal er een rifter zijn geweest, die zich realiseerde dat er in potentie veel meer mensen geïnteresseerd zijn in spelletjes spelen dan dat er hardcore gamers zijn. Een enorme, braakliggende markt zelfs. Op basis daarvan werden producten ontwikkeld met voor iedereen begrijpelijke interfaces tot spelletjes die de lol van het spelen benadrukten. En omdat lol hebben niet afhankelijk is van de nieuwste technologieën lieten ze die wedloop over aan de concurrentie (Xbox360, Playstation 3). Gevolg: Nintendo is weer succesvol en maakt nu al winst op de nieuwe spelcomputers, terwijl de concurrenten zoveel geïnvesteerd hebben dat ze (als de verkoopgoed genoeg zal blijven) pas over een jaar winst zullen draaien.

Als je dat doortrekt is het verbazingwekkend dat de Europese landen zo gefocust zijn op ‘hun’ Lissabonstrategie, die de EU in 2010 tot dé kenniseconomie van de wereld zou moeten hebben getransformeerd. Er wordt geld gepomt in allemaal mooie projecten en als kansrijk gekwalificeerd wetenschappelijk onderzoek, terwijl innovatie helemaal niet te koop lijkt te zijn.

De focus zou moeten liggen op het aanleren van creatief en kansgericht denken, en het stimuleren van ondernemerschap. Als je bijvoorbeeld kijkt naar de succesnummers van Apple, de iPod en nu de iPhone, valt op dat deze producten per onderdeel niet uniek zijn. Apple heeft de rondscroll-knop van de iPod gewoon exclusief gekocht van een ander bedrijf, en de touchscreen van de iPhone is an sich ook niets nieuws. Vernieuwend was de combinatie van een bestaand product met een, voor die productcategorie, nieuwe gebruikersinterface (zowel hardware- als software-matig). Net als bij de Nintendo DS.

Dat juist Apple en Nintendo de laatste jaren die innovatieve stappen maken ligt misschien aan het feit dat ze op de juiste plekken binnen deze grote bedrijven een klein-bedrijf-cultuur hebben weten te creëren? Want bij kleine bedrijven ligt de kracht om te kunnen innoveren.

UPDATE: Nieuw interessant leesvoer op dit gebied is het artikel ‘Problemen of tekort aan ideeën? Innoveer open‘ op Sync.nl. Daarin worden 3 cases beschreven van bedrijven die gebruikers/publiek inschakelden bij productinnovatie. De link naar Sync blijkt niet meer te werken. (Thnx, Arnoud!)

De Europese regeringsleiders hebben klare taal ingeruild gelul in de ruimte. Zo moet het compromis over de Europese Grondwet die geen grondwet mag heten in ieder geval gezien worden, stelt Gideon Rachman in zijn column in de Financial Times:

EU leaders began their meeting with a constitutional text. Then, over many hours, they added endless footnotes, protocols and “clarifications”, which became more important than the original text itself.

The result is almost impossible to read or understand. And that is entirely intentional. Many things happened at the summit. But perhaps the most important was that the EU finally abandoned the idea that it wants ordinary Europeans to understand what it is doing. (Emphasis mine, RG)

Als je het gepeupel een beetje dom houdt heb je er minder last van, soort van. Rachman gaat verder met:

The abandonment of “transparency” brings the EU full circle to where it began when the idea of writing a constitution was dreamt up six years ago. Back then it was conventional wisdom that one of the Union’s biggest problems was that European citizens found it so hard to understand. Why not simplify the complex mess of interlocking treaties and incomprehensible language into a single, readable document?

Big mistake. It turned out that once Europeans were told what the EU was really doing, they were often horrified. The new, admirably transparent constitution was rejected by large majorities in referendums in France and the Netherlands in 2005.

It was as if a manufacturer of tinned meat had suddenly decided that it would be a good idea to put a large notice on the front of the tin, stating: “This product contains reconstituted cows’ udders.” How surprising and hurtful that sales should fall as a result.

Het is mooi opgeschreven, maar volgens mij zit Rachman er helemaal naast. Zoveel mensen hebben de Europese Grondwet toen niet gelezen, behalve Steeph van Sargasso natuurlijk.

Waarschijnlijk is het eerder zo dat een opleving van de pro-Europese sentimenten toen leidde tot de opstelling van de vrij leesbare Grondwet. Nu staan nationale belangen weer voorop, en ieder land heeft aan elke paragraaf uit de Grondwet extra eisen gehangen. Uit pragmatische overwegingen zijn de regeringsvertegenwoordigers daar maar mee verder gegaan, waardoor we nu een onleesbaar stuk hebben.

(Via NRC’s weblog Wereld)

Zelf heb ik geen economische achtergrond, en Dave Pollard volgens mij ook niet, maar toch ik vind zijn betoog tegen de huidige definitie van economische productiviteit zó de moeite dat ik het hier even onder de aandacht breng:

A new report by the Conference Board of Canada laments the country’s lagging productivity, measured by factors such as business and technology
literacy, innovation and investment in R&D. To this extent they have a point. However, their prescription for improving the situation is mostly the same tired, discredited and decidedly un-innovative
‘globalization’ techniques:

• cutting costs to be ‘competitive’ with wage-slave countries;
• attracting more foreign investment (read: takeovers);
• investing in ‘commercialization’ instead of imagination and creativity (not sure what we would then have to
  commercialize);
• writing more scientific articles and registering more patents;
• tax cuts for corporations and rich investors (we all know how well this has worked in the US), and;
• deregulation (so we can have more Enrons, WorldComs, Arthur Andersens, and then knee-jerk Sarbanes-Oxleys
  when corporate crimes rise in response).

With ‘ideas’ like this — I’ve debated often with those at the Conference Board, and they’re sloggers, mostly competent but short on imagination and critical thinking — it’s not surprising that we rank low in innovation.

So what should Canada do?

Wat zou Canada moeten doen? Hetzelfde geldt natuurlijk voor Nederland als onderdeel van de EU (die zo graag willen innoveren). Pollard heeft een uitgebreid antwoord. Het belangrijkste uit zijn verhaal vond ik:

[..] there’s a more effective approach that the Conference Board and other non-thinkers never seem to broach: Supporting Canadian entrepreneurship. Drucker realized that entrepreneurship is the principal driver of innovation, and that innovation (not profit margin) is the driver of real productivity. It’s all about meeting needs more effectively. It’s about making stuff that works, and is durable, not how cheap you can import throwaway crap.

Kort samengevat: stimuleer duurzaam ondernemerschap.

Afgelopen zaterdag bracht Privacy International de eerste resultaten van een te verschijnen rapport (aankondiging, pdf) naar buiten over het privacybeleid van een aantal (23) grote internetsites. En Google wordt daarin compleet met de grond gelijk gemaakt. Als enige van de 21 krijgt ’s werelds favoriete zoekmachine het label ‘Comprehensive consumer surveillance & entrenched hostility to privacy‘.

Danny Sullivan van Search Engine Land, dé expert op het gebied van zoekmachines, dook in de bevindingen van Privacy International en kwam tot de conclusie dat de gepubliceerde onderzoeksresultaten onduidelijk en slecht onderbouwd zijn. Na er een eerste blik op te hebben geworpen ben ik het daar helemaal mee eens. De hierboven gelinkte pdf bevat een vaag gestructureerde tabel, waaruit niet duidelijk wordt wat de feiten zijn waarop het oordeel gebaseerd is en welke bronnen hierbij zijn gebruikt. Sullivan constateert dan ook terecht dat Google het niet beter of slechter doet dan de concurrentie.

De globale privacytrend

Als je de nadruk op Google even vergeet en de resultaten van het onderzoek globaal bekijkt, valt op dat geen enkel bedrijf als privacy-vriendelijk wordt aangemerkt. Logisch natuurlijk, omdat alle internetdiensten data verzamelen over gebruikers, deze bewaren en vervolgens analyseren om profielen te kunnen creëren. Hiermee kunnen ze gebruikers beter van dienst zijn en uiteindelijk meert geld kunnen verdienen. Dit is de realiteit van internetprivacy. En het is een gegeven dat weinig mensen interesseert of zelfs maar zorgen baart.

Volgens mij is die desinteresse onterecht. De grote internetbedrijven weten binnenkort meer persoonlijks over ons dan familie en vrienden. Het is naïef om te veronderstellen dat daar nooit misbruik van gemaakt zal worden. Daarom is het goed dat er organisaties zijn die aandacht besteden aan dit onderwerp. Al zou je wensen dat ze daar zorgvuldiger in waren.

De toekomst van privacy

Wat ik me wel afvraag is of de privacy-voorvechters niet teveel vasthouden aan het begrip privacy uit het pre-internettijdperk. Wat privacy precies inhoudt is in het digitale tijdperk snel aan het veranderen. Steeds meer mensen gooien hun hele hebben en houden online, zonder na te denken over wat dat kan betekenen. Eerst verbaasde ik me daarover. Waarom gaan mensen zo slorig om met hun online leven?

Nu denk ik ook steeds vaker dat het andersom moet zijn. Online moet veel kunnen, maar wij gebruikers moeten in staat zijn ons profiel te beheren. Probleem is dat het nog heel moeilijk om erachter te komen wat bedrijven van ons weten en wat ze met onze internetdata doen. De grote webdiensten zouden dat inzichtelijk moeten maken, en gebruikers toegang moeten geven tot hun eigen data. Wat dat betreft is Google’s persoonlijke Web History een begin. Het zou veel verder moeten gaan.

(P.S. Mijn ideeën over privacy ontwikkelen zich steeds verder. Binnenkort meer!)

Vertrouw jij de stemwijzers? Arjan Daselaar in ieder geval niet. En hij heeft gelijk.

Eigenlijk zou elke website op een duidelijke manier aan moeten geven wat ze met onze persoonlijke informatie doen. Zodat je in één oogopslag weet waar je aan toe bent. Niet in de vorm van de ellenlange, met juridisch jargon doorspekte privacy policies, maar met heldere iconen. Denk aan de Kijkwijzer voor televisieprogramma’s. In je browserinstellingen zou je vervolgens moeten kunnen instellen of welke informatie jij wil delen met welke websites. Toekomstmuziek misschien, maar als we over een aantal jaar echt alles op internet doen via webservices zal dit nog belangrijker zijn.

Voor het heden is het in ieder geval nuttig om het advies van Peter Fleischer, Google’s Privacy Council, te volgen. Hij gaf deze week op zijn weblog vijf vuistregels aan websites/webservices over hoe om te gaan met online privacy:

• Denk na over of het voor jouw website noodzakelijk is dat je persoonlijke data van bezoekers opvraagt. Is dat eigenlijk niet nodig, richt je site dan ook zo in dat er niet (meer) om gevraagd wordt;
• Juridisch gezien heb je die privacy policy nodig. Hou deze kort, simpel en leesbaar, en link naar de uitgebreidere met het gebruikelijke juridisch jargon;
• Als je gevoelige persoonlijke informatie opvraagt via jouw site, vraag dan expliciet om toestemming hiervoor.
• Hou rekening met de strenge EU-regelgeving over het versturen van persoonlijke informatie uit Europa naar de rest van de wereld. Hieraan zijn voorwaarden verbonden;
• Uiteindelijk draait het om vertrouwen. Wees dus helder over wat je met persoonlijke data doet.

In een stuk op Sync.nl beargumenteert Hajo Smit vandaag dat onze ‘angst’ voor klimaatverandering irrationeel is. We hebben onszelf geconditioneerd om bang te zijn voor iets dat de kern van de natuur is: voortdurende verandering.

Mijn reactie?

Dit is duidelijk het argument van de geologen in de wereldwijde klimaatdiscussie. Heel rationeel en valide. Ik denk alleen dat de discussie over klimaatverandering en de mogelijke effecten daarvan onderhand voor veel mensen te ondoorzichtig is geworden, door de toepassing van kort-door-de-bocht argumenten door alle betrokkenen.

De angst voor klimaatverandering is misschien enigszins irrationeel, maar dat is ook wel logisch want we (de huidige wereldpopulatie) hebben zoiets niet eerder meegemaakt. Dus willen we het proberen te voorkomen.

De motivatie daarvoor? Aan de ene kant inderdaad de ‘angst’ voor de veranderende wereld, die in onze korte termijnbeleving altijd hetzelfde was. Aan de andere kant speelt ook het idee van goed rentmeesterschap van onze aarde mee. Moeten toekomstige generaties niet dezelfde mogelijkheden hebben als wij? En, nu Al Gore de mogelijke effecten van klimaatverandering voor het grote publiek heeft gevisualiseerd, toch ook de wens om droge voeten te houden in dit kikkerlandje.

Het is de vraag of die ‘irrationele angst’ voor klimaatverandering niet tot een onverstandig klimaatbeleid leidt. De voorgestelde emissiereductie (van koolstofdioxide) lijkt mij wat dat betreft een verkeerde focus. Het was beter geweest als met visie was gekeken naar de toekomst van wereldwijde energievoorziening.

Wachten op “een zuivere beschouwing van de beste wetenschappelijke bewezen feiten” was echter ook geen optie. Op een gegeven moment moet je ergens mee beginnen. Het klimaatbeleid kunnen we in de toekomst altijd nog aanpassen aan nieuwe inzichten en ontwikkelingen, net als de natuur zich continu aanpast.

People are getting as paranoid about terrorists today as they were about communists at the hight of the Cold War. Hopefully the population will again realise that a line has to be drawn between cautiousness and complete cynicism.

(Source: DPReview forums)

Oei, een medewerker van De Volkskrant heeft de Wikipedia-informatie over De Volkskrant gecensureerd. En als er iets tegen de etiquette van Wikipedia ingaat, is het wel het bewerken van informatie die over jezelf of je eigen bedrijf gaat. Adam Curry probeerde zoiets ooit ook stiekem, en is daarover toen publiekelijk afgerekend.

Toevallig werd de Wikipedia-censuur ontdekt door Bert Boerland, wiens werkgever diensten levert aan De Volkskrant en moedermaatschappij PCM. Hij zag dat iemand met een IP-adres van deze ‘kwaliteitskrant’ een negatieve anecdote had verwijderd, nl.:

De krant raakte betrokken bij het grote auteursrechtenschandaal van PCM. De uitgeverij was zonder instemming of medeweten van de freelancers van de krant begonnen hun werk verder te exploiteren in [[Persdatabank]], wat na bezwaren en langdurige rechtzaken resulteerde in een schadevergoeding van 3 miljoen euro (voor alle PCM-dagbladen samen). De Volkskrant heeft een zwarte lijst ingericht van de freelancers, die aan die procedure hebben meegewerkt en die weigeren hun artikelen gratis ter beschikking te stellen voor digitale exploitatie.

Naar aanleiding van Bert’s werk, is het VolkskrantWatch weblog er wat dieper ingedoken. En wat blijkt? In de afgelopen maanden werden veel meer negatieve verwijzingen verwijderd van de betreffende Wikipedia-pagina. En allemaal vanaf dezelfde IP-adressen.

Door nieuwssite Planet wordt het incident afgedaan als het een voorteken van naderende einde van de internetencyclopedie. Dat is wel wat kort door de bocht. De zwakte van Wikipedia, dat iedereen wijzigingen kan aanbrengen, is juist de kracht. Ik vind het zorgwekkender dat een journalistiek instituut, gericht op waarheidsvinding, juist censureert. Zelfs al gebeurt dat door medewerkers van de marketingafdeling.

(via Erwin’s Tips)