Al eerder linkte ik naar de inspirerende video talks van de TED conferenties, dé plek waar vooruitstrevende wetenschappers, ondernemers en politici jaarlijks samenkomen om ideeën te delen. En ik vind ze zo de moeite waard dat ik dat hierbij nog eens doe.
Gisteravond keek Jacqueline Novogratz van het scherm mijn woonkamer in om te vertellen over Geduldig Kapitalisme. Haar verhaal gaat over hoe zij in een periode van 20 jaar haar ideeën over het duurzaam investeren in Afrika ontwikkelde, juist naast of ondanks de traditionele ontwikkelingshulp.
Jacqueline Novogratz is pioneering new ways of tackling poverty. In her view, traditional charity rarely delivers lasting results. And commercial investors are also unwilling to seed the businesses and jobs that are needed in tough conditions. Her solution, outlined through a series of revealing personal stories, is “patient capital.” This means using philanthropic funds to help “bottom of the pyramid” entrepreneurs get their businesses off the ground. Listening, truly listening, is key, she says, and the marketplace is the best listening device we have. The result: sustainable jobs, goods, services — and dignity — for the world’s poorest.
Als je zo’n video kijkt is het alsof je het enthousiasme en de inspiratie voelt overslaan tussen spreker en zaal. Mooi!
Afgelopen week had ik voor het eerst de gelegenheid om rustig met een Nintendo DS Lite te spelen. Brain Training natuurlijk, met meteen daarna een dosis FIFA voetbal. Toen ik het apparaatje weglegde verbaasde ik me even over wat een geweldig idee de combinatie van een touchscreen en gewoon scherm eigenlijk was. Terwijl de trend in spelcomputers altijd gericht was op groter, sneller en mooiere beelden, laat Nintendo met de DS en de Wii zien dat het ook anders kan. En dat legt ze geen windeieren.
Binnen Nintendo zal er een rifter zijn geweest, die zich realiseerde dat er in potentie veel meer mensen geïnteresseerd zijn in spelletjes spelen dan dat er hardcore gamers zijn. Een enorme, braakliggende markt zelfs. Op basis daarvan werden producten ontwikkeld met voor iedereen begrijpelijke interfaces tot spelletjes die de lol van het spelen benadrukten. En omdat lol hebben niet afhankelijk is van de nieuwste technologieën lieten ze die wedloop over aan de concurrentie (Xbox360, Playstation 3). Gevolg: Nintendo is weer succesvol en maakt nu al winst op de nieuwe spelcomputers, terwijl de concurrenten zoveel geïnvesteerd hebben dat ze (als de verkoopgoed genoeg zal blijven) pas over een jaar winst zullen draaien.
Als je dat doortrekt is het verbazingwekkend dat de Europese landen zo gefocust zijn op ‘hun’ Lissabonstrategie, die de EU in 2010 tot dé kenniseconomie van de wereld zou moeten hebben getransformeerd. Er wordt geld gepomt in allemaal mooie projecten en als kansrijk gekwalificeerd wetenschappelijk onderzoek, terwijl innovatie helemaal niet te koop lijkt te zijn.
De focus zou moeten liggen op het aanleren van creatief en kansgericht denken, en het stimuleren van ondernemerschap. Als je bijvoorbeeld kijkt naar de succesnummers van Apple, de iPod en nu de iPhone, valt op dat deze producten per onderdeel niet uniek zijn. Apple heeft de rondscroll-knop van de iPod gewoon exclusief gekocht van een ander bedrijf, en de touchscreen van de iPhone is an sich ook niets nieuws. Vernieuwend was de combinatie van een bestaand product met een, voor die productcategorie, nieuwe gebruikersinterface (zowel hardware- als software-matig). Net als bij de Nintendo DS.
Dat juist Apple en Nintendo de laatste jaren die innovatieve stappen maken ligt misschien aan het feit dat ze op de juiste plekken binnen deze grote bedrijven een klein-bedrijf-cultuur hebben weten te creëren? Want bij kleine bedrijven ligt de kracht om te kunnen innoveren.
UPDATE: Nieuw interessant leesvoer op dit gebied is het artikel ‘Problemen of tekort aan ideeën? Innoveer open‘ op Sync.nl. Daarin worden 3 cases beschreven van bedrijven die gebruikers/publiek inschakelden bij productinnovatie. De link naar Sync blijkt niet meer te werken. (Thnx, Arnoud!)
[..] there is a strong relationship between environmental crises and social instability. Similarly, developing world communities with healthy environments and sound practices (from farming sustainably to building greenbelts) often see faster gains in alleviating poverty. This connection between sustainability and social well-being is so pervasive, it applies even to refugees.
So it should perhaps come as no surprise that two major recent studies have strengthened our understanding of that connection.
In reactie op het VN-rapport over verstedelijking geeft Conor Foley op Comment is Free zijn mening over de kansen die verstedelijking biedt:
Urbanisation is shifting the focus of where conflicts are likely to take place in the future. Yet while most reports have focused on its negative impacts, properly planned cities can create economic growth and bring social benefits. Birth-rates drop, life expectancy rises and literacy rates improve as people move to cities. Investing in education, health, and transport systems is both easier and more effective in urban settings.
Leestips op dit vlak zijn altijd welkom in de reacties.
A new report by the Conference Board of Canada laments the country’s lagging productivity, measured by factors such as business and technology
literacy, innovation and investment in R&D. To this extent they have a point. However, their prescription for improving the situation is mostly the same tired, discredited and decidedly un-innovative
‘globalization’ techniques:
cutting costs to be ‘competitive’ with wage-slave countries;
attracting more foreign investment (read: takeovers);
investing in ‘commercialization’ instead of imagination and creativity (not sure what we would then have to
commercialize);
writing more scientific articles and registering more patents;
tax cuts for corporations and rich investors (we all know how well this has worked in the US), and;
deregulation (so we can have more Enrons, WorldComs, Arthur Andersens, and then knee-jerk Sarbanes-Oxleys
when corporate crimes rise in response).
With ‘ideas’ like this — I’ve debated often with those at the Conference Board, and they’re sloggers, mostly competent but short on imagination and critical thinking — it’s not surprising that we rank low in innovation.
So what should Canada do?
Wat zou Canada moeten doen? Hetzelfde geldt natuurlijk voor Nederland als onderdeel van de EU (die zo graag willen innoveren). Pollard heeft een uitgebreid antwoord. Het belangrijkste uit zijn verhaal vond ik:
[..] there’s a more effective approach that the Conference Board and other non-thinkers never seem to broach: Supporting Canadian entrepreneurship. Drucker realized that entrepreneurship is the principal driver of innovation, and that innovation (not profit margin) is the driver of real productivity. It’s all about meeting needs more effectively. It’s about making stuff that works, and is durable, not how cheap you can import throwaway crap.
Kort samengevat: stimuleer duurzaam ondernemerschap.
Weet jij uit je hoofd wat voor dag 22 april is? Ik durf te wedden van niet. Sinds 1970 wordt op 22 april jaarlijks Earth Day gevierd. Het draait op Earth Day natuurlijk om bewustwording, op een toegankelijke manier.
Kort gezegd: Hou maar op met recyclen, want alle moeite die jij doet om het milieu een beetje te beschermen (zoals recyclen, geen plastic tasjes aannemen of zuinig zijn met water) zijn echt peanuts ten opzichte van je ecologsiche voetafdruk (?). Recyclen zou het begin moeten zijn geweest van een langzame ontwikkeling richting milieuvriendelijker gedrag, maar we zijn erin blijven steken.
Natuurlijk doneren we elk jaar braaf aan het WNF of Natuurmonumenten en krijgen daar een goed gevoel van. Die donaties handhaven echter een systeem van NGO’s dat niets verandert. En je gelooft toch serieus niet dat het steeds populairder wordende ‘groen’ consumeren een grotere bijdrage zal leveren aan een duurzamer wereld dan het recyclen? Nee, er zal iets moeten gebeuren:
Doing better will involve, first and foremost, setting a hard bar against which to measure our actions. That bar sits at the level of a one-planet life. Could every person on the planet live like us without destroying the biosphere? Are we at least taking actions which will make our lives and the lives of others one-planet in time to avert disaster?
And time is of the essence here. It looks like we have at most four decades to cut our ecological impacts by a factor of ten, and the longer it takes us, the deeper the cuts will need to be and more painful the consequences will prove.
Wereldverandering: de randvoorwaarden
WorldChanging beargumenteert dat er een aantal vereisten zijn voor voordat onze systemen omgezet kunnen worden naar echt duurzame:
Transparantie – van zowel de overheid als bedrijven. Iedereen moet kunnen nagaan en begrijpen waarom bepaalde acties worden genomen, waar stromen (grondstoffen, energie, geld, etc) vandaan komen en naartoe gaan;
Betere connecties – zodat informatie en ervaringen kunnen worden gedeeld tussen de vele netwerken van mensen die zich bezig houden met een duurzamer wereld. De focus moet liggen op van elkaar leren en elkaar inspireren;
Nieuwe ideeën – over onze manier van leven, het ontwerp van producten en hoe we omgaan met onze omgeving. Want als we een alternatief willen bieden voor onze huidige manier van leven, moet alles anders.
Wat moet je hiermee?
Je hebt het stuk op WorldChanging gelezen. Wat nu? Ga je meteen stoppen met al die kleine inspanningen voor het milieu die toch nauwelijks helpen? Tsja. Ik weet het eigenlijk ook niet.
Aan de ene kant is het verrassend om zo’n negatief stuk te lezen op dé site met positieve berichtgeving over duurzame ontwikkelingen en ideeën. Aan de andere kant is al vaak geconstateerd dat deze planeet geen 10 miljard mensen het Westerse welvaartsniveau kan bieden op basis van de huidige systemen. Terwijl miljarden mensen daar wel naar streven, en zich wel steeds verder in die richting ontwikkelen (zoals je kunt zien als je wat gaat spelen met Gapminder). De vraag is wat er op wereldniveau zal gebeuren als die ontwikkelingen zich verder doorzetten. Draait het uit op complete chaos (rampen, oorlog om energie en grondstoffen, etc), of schakelen we massaal over op een duurzamer levensstijl? Vermoedelijk ligt de waarheid ergens in het midden.
Last Thursday, I had the opportunity to attend a lecture by Gunter Pauli. A talk that turned out to be very interesting. For anyone not familiar with Pauli or his idea’s:
He was founder and CEO of Ecover, the first company to market ecological cleaning products on a large scale. Their ecological factory (pdf) is still an example for the industry! FastCompany interviewed Pauli about Ecover in 1993, so go read that if you are interested in its background and underlying principles.
Following that, he set up ZERI, the Zero Emissions Research and Initiatives foundation that is committed to creating ‘a new paradigm of sustainable industry by targeting zero gaseous, liquid and solid emissions, and by making Zero Emissions a world-wide industry standard’;
He has been advising diferent governments and large companies, like Unilever, on how they can decrease their emissions.
As you can telll, this is someone with a vision. A vision that, once implemented, can change the way we use and live in our environment. And the best part is, he is not only trying to explain us how we can transform our waste generating consumer-world to a green, sustainable and viable economy, he is working on projects where hardly any waste is left unused. Using all available innovation and creativity he can muster, backed by a solid scientific background.
So, why is our current economic model fundamentally flawed? I will let Gunter explain it to you:
The capacity to produce much more with less is the basis of the homo economicus, and represents the heart and soul of economics. While all agree that the main objective and contribution of economics is its drive towards productivity and efficiency, responding to the needs on the market, it clearly has a long way to go before it can pretend to even have come close to that goal. Economics is a science, which still operates in Stone Age, at a time when humanity has already entered Space Age.
If economists were to search for a new production model which is based on systems, inspired by nature, which emulate nature and which operate in harmony with nature, then this science is likely to succeed in providing the minimum of goods and services to all on the globe without exhausting the Earth’s limited resources, without engendering a collapse of the ecosystem on which we are dependent.
(Dit is een van de items afkomstig van mijn oude weblog, dat niet meer beschikbaar is online. In de komende tijd zal ik meer inhoud terug online zetten.)
