(Photo copyright: Joel Meyerowitz)

Eerlijk gezegd had ik voor 3 november geen idee wie Meyerowitz was. Ik ben überhaupt nog niet goed bekend met de geschiedenis van en grote namen der fotografie. De beschrijving van Joel’s werk in een Rotterdamse e-nieuwsbrief trok echter mijn aandacht, waardoor ik 3 dagen later in een grote, donkere zaal vol foto-enthousiasten zat. Wat ik in de tussentijd al begrepen had was dat Meyerowitz, afgezien van zijn foto’s, twee bijdragen aan de fotografie heeft geleverd. Allereerst was hij zo ongeveer de eerste fotograaf die in kleur ging fotograferen, zo rond 1970. In die tijd was kleurfotografie nog helemaal niet geaccepteerd onder “echte” fotografen, en werd het gezien als iets voor reclame-fotografen. Aan EgoDesign.ca legde Meyerowitz zijn fascinatie met kleur uit:

My reasoning was; if we accept the idea that a photograph basically just describes things, then a color photograph describes more things, that there is more content in color and I wanted to see what those kinds of photographs might look like.

Rond die tijd was Meyerowitz, net als veel collega’s, bezig met het vastleggen van toevallige momenten op straat. Wat prachtige foto’s opleverde. Op een gegeven ogenblik was dat echter niet meer voldoende. Langzamerhand ontwikkelde zijn manier van fotograferen zich tot het creëren van beelden waarin elk element een rol speelt. Of, zoals hij het stelde (bron: EgoDesign.ca):

Because of using color my efforts on the street moved away from the “caught” moment toward a more dispersed observation, toward a non-hierarchical image in which everything played an equal role; the people on the street, the architecture, the quality of the day, the angle of the light, the weight of the shadows, the simultaneity of minor events. This overall-ness I called, “field photographs.”

Die ontwikkeling van caught moment naar field photography leidde uiteindelijk tot wat ik z’n tweede bijdrage aan de geschiedenis van de fotografie zou willen noemen. Als een van de eersten ging hij op straat fotograferen met een technische camera (Engels: view camera). Daarmee kon hij meer detail en kleurgradaties vastleggen, maar zat hij ook vast aan het tijdrovende instellen dat een technische camera vereist. Als gevolg daarvan zie je de bewegende mensen ook uit z’n foto’s verdwijnen, wat ze trouwens niet minder krachtig maakt.

Wat mij nog het meest is bijgebleven is hoe Meyerowitz beelden als het ware weet te componeren. Van voor tot achter en van de linker- tot de rechterrand, hij weet precies wat er in zijn foto komt. Hij maakt het beeld. Dat is wat een echte fotograaf onderscheidt van amateurs.

De tentoonstelling ‘Out of the Ordinary’ is nog tot 25 november te bezichtigen in het Nederlands Fotomuseum in Rotterdam. Nog 10 dagen, dus…

Is je interesse gewekt?

• Meer over Joel Meyerowitz’ ontwikkeling in de jaren ‘70 lees je in het Egodesign-artikel over ‘Out of the Ordinary’;
• Switchimage.com: Joel Meyerowitz gave a new meaning
  to the word street photography;
• Meyerowitz was de eerste fotograaf die (ook nog eens onbeperkt) toegang kreeg tot Ground Zero. De resultaten daarvan kun je terug zien in z’n fotoboek Aftermath;
• Meer foto’s van hem vind je bij Google’s image search “Joel Meyerowitz”.

Het was een mooi feest! Wil je nog verder nagenieten? Bekijk dan zeker:

• mijn andere Zomercarnaval foto’s;
• het Zomercarnaval Beeldverslag van R-win, rechtstreeks vanuit de Witte de Withstraat;
• en de zeer mooi fotoshoots van Kenneth (deel 1, deel 2).

En vergeet niet er volgend jaar bij te zijn!

Binnenkort wil ik gaan experimenteren met een polarisatiefilter. Qua glas zit ik daarnaast te denken aan een zoomlens, alhoewel het macro-werk van Kenneth me ook aanspreekt. Keuzes…

Ook zeer de moeite zijn de foto’s van Steven Bron, Herberella en René Schmalschläger.

(Alle foto’s zijn natuurlijk het copyright van de respectievelijke makers, daarom zie je hier alleen een kleine weergave met een link naar de echte foto’s. )

De set met alle 5 mei foto’s staat natuurlijk onlijn. De komende dagen zullen er nog meer foto’s aan toe worden gevoegd.

Wat is scherptediepte?

Scherptediepte is echt een begrip van het opname-tijdperk. Zonder fotografie en film hadden we dit woord nooit gekend, omdat onze ogen zulke dynamische, continu corrigerende lenzen zijn dat we nooit een verschil in scherpte tussen voorgrond en achtergrond opmerken.

Omdat de glazen lenzen in camera’s niet voortdurend automatisch corrigeren, moet de fotograaf/cameraman kiezen waarop er wordt scherpgesteld. Afhankelijk van een aantal factoren zie je vervolgens in de 2D-weergave van de werkelijkheid die een foto of film is meer of minder scherpte in de diepte van de foto (ofwel: voor en achter het onderwerp).

Wat kun je met scherptediepte?

Het leuke van het spelen met scherptediepte is dat je kan benadrukken en suggereren:

• Met een heel korte scherptediepte filter je de achtergrond als het ware uit de foto, en kun je het onderwerp nog eens extra benadrukken. Voorbeeld daarvan zijn m’n foto’s van paardebloemen.
• Met een redelijk korte scherptediepte leg je nog steeds de nadruk op het onderwerp dat je scherp hebt vastgelegd, maar zijn de voorgrond en achtergrond van een foto nog redelijk herkenbaar. Daarmee kun je mensen verrassen, nieuwsgierig maken of op het verkeerde been zetten. Mooi voorbeeld hiervan vind ik de fotoserie van Rommer Boonstra, die aparte details op straat in beeld bracht terwijl Rotterdamse landmarks vaag op de achtergrond toch herkenbaar zijn.
• En met een heel lange/diepe scherptediepte is alles in je foto scherp zichtbaar. Ook leuk, in sommige situaties.

Tip voor compacte camerabezitters: Compactcamera’s zijn erop gericht om zoveel mogelijk scherp in beeld te brengen, dus daar zie je nauwelijks iets van een kortere scherptediepte. Mocht je toch op zoek zijn naar dat effect, kies dan de macro-stand (het bloemetje) en ga daarmee experimenteren.

Nu terug naar mijn eigen vraag:

Hoe werkt scherptediepte nu eigenlijk?

Of je in een foto een ondiepe of een diepere scherpte ziet, blijkt vooral afhankelijk te zijn van:

• de grootte van je diafragma (de instelbare grootte van de lensopening);
• de afstand tot het punt waarop je scherpstelt; en
• de brandpuntsafstand (?) van je lens.

Fotopedia legt (visueel) uit hoe de drie bovengenoemde factoren de scherptediepte beinvloeden:

“De scherptediepte neemt toe als de lensopening kleiner wordt (diafragma getal groter). Dat komt doordat de stralen een kleinere hoek maken met de optische as.” Klinkt logisch, toch? Het plaatje van Fotopedia dat bij die uitleg hoort (zie rechts) maakt het anders wel inzichtelijk.

Het gaat dus om de hoek waaronder de lichtstralen vanaf de lens op de sensor/film worden geprojecteerd. Hoe korter de brandpuntsafstand, hoe groter die hoek. En hoe dichter je bij je onderwerp staat, idem. Dus als je met een groothoeklens helemaal uitzoomt en dan foto’s gaat maken van iets dichtbij zul je een hele korte scherptediepte terugzien in je foto’s. En als je inzoomt op een verder weg gelegen onderwerp heb je dus een veel langere scherptediepte. Helder!

(Was je op zoek naar een nog technischer uitleg? Kijk dan op de engelstalige Wikipedia-pagina over Depth of Field.)

Alle foto’s zijn terug te vinden in de meetup-groep en bij milov. De volgende keer zijn Erwin en Alper er vast ook bij, al was het alleen maar voor de street photography.

(Dit waren natuurlijk foto #3 en #4. Nog 996 te gaan tot mijn doel van de 1000 is bereikt.)

Dus hou je van fotograferen, woon je in/bij Rotterdam, en heb je zin om met andere foto-enthousiasten de Kop van Zuid onveilig te maken? Kom dan zaterdag naar café de Schuimspaan op de Laan op Zuid. We verzamelen tussen 11 uur en half 12. Tot dan!

• Het was een heerlijke zondag. Mede dankzij het lekkere weer hebben de terrasexploitanten mijn portemonnee flink wat lichter kunnen maken;
• Vrijwillig ben ik toch even uit de zon gestapt, om de fototentoonstelling ‘Het geamuseerde oog‘ te bekijken. Anderhalve zaal foto’s, met een erg leuke insteek (zoals je in de foto hierboven kunt zien);
• En dan was er nog ‘Inland Empire’, de briljante onnavolgbare film van David Lynch. We zijn halverwege weggegaan. Tsja…

Vooral de laatste bevalt me wel. Zeker in een iets groter formaat.

Sinds kort schiet ik al foto’s in RAW (?) formaat. Qua fotograferen is dat hetzelfde als in JPG formaat schieten. Het grote verschil is de nabewerking. Met RAW-bestanden kun je nog helemaal niets, omdat het niets meer of minder is dan een volgeschoten rolletje. Daarmee moet je eerst de digitale doka in waar je de ruwe informatie (daarom RAW) omzet in een oogstrelend fotobestand.

Bij de bovenstaande foto’s heb ik met een simpele actie de kleurverzadiging iets aangepast. Verder niets. Dat ligt ook aan het feit dat ik vrij weinig weet van geavanceerdere fotoberwerkingen. Gelukkig heb ik nog zeker 998 foto’s te gaan om mezelf op dat vlak verder te ontwikkelen.