Boeken
Aan lezen kom ik de laatste jaren veel minder toe. Of: ik maak er te weinig tijd voor. Drie prachtige boeken zijn me bijgebleven:

• Het huis van de moskee – Kader Abdollah
• Night train to Lisbon (Nachttrein naar Lissabon) – Pascal Mercier
• This book wil save your life – A.M. Homes

Goed voornemen voor 2009: m’n Librarything-account eens goed gaan invullen.

Muziek
2008 was het jaar waarin ik weer vaker naar concerten ging. Voorheen miste ik optredens de ik graag had willen zien, omdat ik nooit op tijd wist wanneer favoriete bands in de buurt waren. Mede dankzij de attenderingen van Last.fm via RSS, en de nieuwsbrieven van ‘t Paard, Rotown en Watt ging dat de laatste 12 maanden wonderwel goed!

Foto van Death Cab for Cutie op Crossing Border

Op de stereo, pc en mp3-speler genoot ik met name van P.J. Harvey, Death Cab for Cutie, en de debuten van The Last Shadow Puppets en The Wombats. Al kun je dat misschien niet helemaal aflezen aan mijn meest gedraaide artiesten volgens Last.fm.

In 2009 zal ik steeds vaker op de Hype Machine en op Last.fm te vinden zijn, om nieuwe muziek direct naar m’n pc te streamen. Een jaar geleden moest ik nog niet denken aan de voorspelde toekomst van streaming muziekabonnementen in plaats van tastbare muziekcollecties thuis. Maar dat vooruitzicht begint steeds aantrekkelijker worden.

Films
Na boeken en muziek blijft bij mij logischerwijs films over. Prettig verrast was ik door een van de openingsfilms van het Rotterdams Filmfestival 2008: Juno. Een intelligente komedie met scherpe dialogen over een tienerzwangerschap, zonder het gebruikelijke moralistische geneuzel van Amerikanen bij dat onderwerp.

De filmposter van Juno

Verbazingwekkend vrolijk was Happy-Go-Lucky, van Mike Leigh. Ook een comedy inderdaad, maar Brits, over een jonge vrouw met een onverwoestbaar positieve kijk op het leven. Zo onverwoestbaar dat het soms irritant wordt, maar tegelijkertijd zo ontwapenend dat die irritatie vervliegt als sneeuw voor een zon(nig humeur). De derde film die me te binnen schiet is Mio fratello è figlio unico. Hou je van Italiaans drama, dan moet je die zeker eens huren.

Wat waren volgens jou de niet te missen boeken, muziek en films van de afgelopen tijd? Het reactieformulier hieronder staat open voor suggesties!

De boeken in de Harry Potter-serie woerden met elk deel dikker, en daardoor natuurlijk steeds lastiger om over te brengen naar het witte doek. Maar The Order of the Phoenix springt wel heel erg van de hak op de tak. Ik heb er geen probleem mee dat in boekverfilmingen veel wordt overgeslagen, zolang het maar een goed lopend verhaal blijft én de film iets toevoegt aan je beleving van het boek. Daar is de regisseur, David Yates, in dit geval helaas niet in geslaagd.

Zo ongeveer alle thema’s uit het boek worden aangestipt. Dat wel. Maar bijna geen enkele wordt echt uitgewerkt. Met uitzondering van de eenzaamheid van Harry, die uiteindelijk omdraait tot zijn besef van het belang van vriendschap en liefde.

Natuurlijk zijn de special effects weer aardig (vooral zo tegen het einde van de film). En we zien de ontwikkeling van Hermione, Ron en Harry en consorten. Dus liefhebbers ontkomen er niet aan. Tsja…
De beste film uit de reeks blijft Alfonso Cuarón’s Harry Potter and the Prisoner of Azkaban. En aangezien David Yates ook weer Harry Potter and the Half-Blood Prince zal regisseren zal dat voorlopig wel zo blijven. A pity.

(Gelukkig kunnen we zaterdag verder met het laatste deel, Harry Potter and the Deathly Hallows. De New York Times heeft zelfs al een recensie.)

Trouwens, meer over Harry Potter and the Order of the Phoenix is te vinden op:

• Channel 4 film review – “Disappointingly, Rowling’s vivid sense of detail and wry humour is yet again rushed into a slick, action-packed family film that lacks passion, natural progression and depth.”
• het overzicht van internationale recensies op Rotten Tomatoes.

Adam, een wat oudere, kwade neonazi wordt na een gevangenisstraf naar het Deense platteland gebracht om een taakstraf te vervullen. Zijn hoeder wordt de naïeve pastoor Ivan, die naast Adam nog twee dolende zielen in zijn parochie heeft opgenomen. Nog voordat hij het doorheeft is Adam gebombardeerd tot beheerder van de appelboom, waarmee hij uiteindelijk zijn doel voor deze ‘taakzomer’ zal moeten vervullen.

De vredige dorpsparochie blijkt al snel zijn eigen geheimen te hebben. De meest bizarre daarvan is toch wel de oorzaak van Ivan’s oneindige geloof in de goedheid van zijn ‘lammeren’. Niets brengt de pastoor van zijn stuk, zelfs niet een handgemeen met Adam, het gebruik van pistolen op het terrein Gods of het portret van Hitler in Adam’s kamer. Hij is alleen bezig met zijn strijd tegen het kwaad.

Uiteindelijk zorgen donder en bliksem voor het draaipunt in de film.

Of, zoals cinema.nl het stelde:

De zorgvuldige fotografie en de sprookjesachtige muziek dragen bij aan de wonderlijke sfeer. Adam’s Apples, op het afgelopen Amsterdam Fantastic Film Festival bekroond met de Publieksprijs, is een overrompelende, verwarrende parabel over de strijd tussen goed en kwaad.

En de rode lijn door deze hele film? Die christelijke saus? Dat is het boek van Job.

Adam’s Apples is nog te zien. Bijvoorbeeld in filmhuis Lantaren-Venster bij ons in Rotterdam.

Lees verder over Adam’s Apples (Anders Thomas Jensen, 2005) op:

• de IMDB-pagina voor Adams æbler;
• de officiële website van de film; of
• een recensie.