(Photo copyright: Joel Meyerowitz)

Eerlijk gezegd had ik voor 3 november geen idee wie Meyerowitz was. Ik ben überhaupt nog niet goed bekend met de geschiedenis van en grote namen der fotografie. De beschrijving van Joel’s werk in een Rotterdamse e-nieuwsbrief trok echter mijn aandacht, waardoor ik 3 dagen later in een grote, donkere zaal vol foto-enthousiasten zat. Wat ik in de tussentijd al begrepen had was dat Meyerowitz, afgezien van zijn foto’s, twee bijdragen aan de fotografie heeft geleverd. Allereerst was hij zo ongeveer de eerste fotograaf die in kleur ging fotograferen, zo rond 1970. In die tijd was kleurfotografie nog helemaal niet geaccepteerd onder “echte” fotografen, en werd het gezien als iets voor reclame-fotografen. Aan EgoDesign.ca legde Meyerowitz zijn fascinatie met kleur uit:

My reasoning was; if we accept the idea that a photograph basically just describes things, then a color photograph describes more things, that there is more content in color and I wanted to see what those kinds of photographs might look like.

Rond die tijd was Meyerowitz, net als veel collega’s, bezig met het vastleggen van toevallige momenten op straat. Wat prachtige foto’s opleverde. Op een gegeven ogenblik was dat echter niet meer voldoende. Langzamerhand ontwikkelde zijn manier van fotograferen zich tot het creëren van beelden waarin elk element een rol speelt. Of, zoals hij het stelde (bron: EgoDesign.ca):

Because of using color my efforts on the street moved away from the “caught” moment toward a more dispersed observation, toward a non-hierarchical image in which everything played an equal role; the people on the street, the architecture, the quality of the day, the angle of the light, the weight of the shadows, the simultaneity of minor events. This overall-ness I called, “field photographs.”

Die ontwikkeling van caught moment naar field photography leidde uiteindelijk tot wat ik z’n tweede bijdrage aan de geschiedenis van de fotografie zou willen noemen. Als een van de eersten ging hij op straat fotograferen met een technische camera (Engels: view camera). Daarmee kon hij meer detail en kleurgradaties vastleggen, maar zat hij ook vast aan het tijdrovende instellen dat een technische camera vereist. Als gevolg daarvan zie je de bewegende mensen ook uit z’n foto’s verdwijnen, wat ze trouwens niet minder krachtig maakt.

Wat mij nog het meest is bijgebleven is hoe Meyerowitz beelden als het ware weet te componeren. Van voor tot achter en van de linker- tot de rechterrand, hij weet precies wat er in zijn foto komt. Hij maakt het beeld. Dat is wat een echte fotograaf onderscheidt van amateurs.

De tentoonstelling ‘Out of the Ordinary’ is nog tot 25 november te bezichtigen in het Nederlands Fotomuseum in Rotterdam. Nog 10 dagen, dus…

Is je interesse gewekt?

• Meer over Joel Meyerowitz’ ontwikkeling in de jaren ‘70 lees je in het Egodesign-artikel over ‘Out of the Ordinary’;
• Switchimage.com: Joel Meyerowitz gave a new meaning
  to the word street photography;
• Meyerowitz was de eerste fotograaf die (ook nog eens onbeperkt) toegang kreeg tot Ground Zero. De resultaten daarvan kun je terug zien in z’n fotoboek Aftermath;
• Meer foto’s van hem vind je bij Google’s image search “Joel Meyerowitz”.