NRC’s weblog Wereld linkt vandaag naar een zorgwekkend artikel in Foreign Affairs over de milieusituatie in China:
Zestien van de twintigste vervuildste steden in de wereld liggen in China. Dit is maar één uit een verontrustende reeks cijfers in een uitgebreid en informatief artikel over China’s milieuproblemen in Foreign Affairs.
De vraag is wanneer de milieuvervuiling, in combinatie met de andere problemen die China ook heeft, de Chinese economische ontwikkeling gaan afremmen. In 2005 waarschuwde een Chinese staatssecretaris van Milieu al voor het feit dat het milieu de economische boom niet kon bijbenen. Wat de gevolgen daarvan kunnen zijn is onduidelijk, maar het is niet onwaarschijnlijk dat verontwaardiging over de voortdurende milieuvervuiling zou kunnen leiden tot versterking van sociale onrust. Het probleem is dat de centrale overheid hier in feite maar weinig aan kan veranderen, zoals Foreign Affairs uitlegt:
In fact, local officials rarely heed Beijing’s environmental mandates, preferring to concentrate their energies and resources on further advancing economic growth. The truth is that turning the environmental situation in China around will require something far more difficult than setting targets and spending money; it will require revolutionary bottom-up political and economic reforms.
Of het huidige China daartoe in staat zal zijn is de vraag. En in de tussentijd wordt het land de grootste vervuiler ter wereld. Voor CO2 is het dat al, zoals wij Nederlanders vaststelden:
[..] China is already attracting international attention for its rapidly growing contribution to climate change. According to a 2007 report from the Netherlands Environmental Assessment Agency, it has already surpassed the United States as the world’s largest contributor of carbon dioxide, a leading greenhouse gas, to the atmosphere.
Je gaat je daarbij wel afvragen of het Kyoto Protocol niet alweer op de schop kan. Voor de komende decennia zal het Chinese milieu in ieder geval een grote invloed hebben op de rest van de wereld, direct of indirect. Lees dus zeker het complete artikel voor een overzicht van de actuele milieu-ontwikkelingen in de Volksrepubliek.
In o.a. 2004 schreef ik eerder over China en het milieu. Daarvan is al één artikel terug online gezet uit mijn archief.)
Al eerder linkte ik naar de inspirerende video talks van de TED conferenties, dé plek waar vooruitstrevende wetenschappers, ondernemers en politici jaarlijks samenkomen om ideeën te delen. En ik vind ze zo de moeite waard dat ik dat hierbij nog eens doe.
Gisteravond keek Jacqueline Novogratz van het scherm mijn woonkamer in om te vertellen over Geduldig Kapitalisme. Haar verhaal gaat over hoe zij in een periode van 20 jaar haar ideeën over het duurzaam investeren in Afrika ontwikkelde, juist naast of ondanks de traditionele ontwikkelingshulp.
Jacqueline Novogratz is pioneering new ways of tackling poverty. In her view, traditional charity rarely delivers lasting results. And commercial investors are also unwilling to seed the businesses and jobs that are needed in tough conditions. Her solution, outlined through a series of revealing personal stories, is “patient capital.” This means using philanthropic funds to help “bottom of the pyramid” entrepreneurs get their businesses off the ground. Listening, truly listening, is key, she says, and the marketplace is the best listening device we have. The result: sustainable jobs, goods, services — and dignity — for the world’s poorest.
Als je zo’n video kijkt is het alsof je het enthousiasme en de inspiratie voelt overslaan tussen spreker en zaal. Mooi!
Zou je de auto een dag laten staan in ruil voor een biefstukje bij het avondeten? Uit onderzoek blijkt dat bij de productie van vlees dermate veel broeikasgassen worden uitgestoten, dat het misschien handiger is om allemaal voor 50% vegetariër te worden dan massaal spaarlampen in te draaien. Zie The Guardian:
Producing 1kg of beef results in more CO2 emissions than going for a three-hour drive while leaving all the lights on at home, scientists said today.
Ik had er nooit bij stilgestaan, maar 1 kilo vlees staat dus gelijk aan 250 km autorijden of het 20 dagen laten branden van een 100 Watt lamp. Zonde. (bron: New Scientist)
Op MilieuCentraal.nl leggen ze uit dat het de effectieve bijdrage van voedsel aan onze uitstoot van broeikasgassen afhankelijk is van het indirecte energiegebruik. Denk daarbij aan het telen, vervoer, koelen en bewerken van vlees, vis, groente of fruit.
De onderstaande tabel (bron: Milieucentraal) geeft een overzicht van de indirecte energie die onze basisvoedingsmiddelen kosten.
Voedingsmiddel
Indirecte energie (MJ/kg)
Aardappelen
2
Groente *
2-20
Fruit *
5-10
Peulvruchten
5 – 10
Melk
10
Kant-en-klaar vleesvervangers
20-30
Eieren
25
Kaas
60
Vis **
30-130
Vlees (kip, varken, rund)
55-95
* Afhankelijk van de wijze van transport en teelt kan de indirecte energie van de groente en fruit oplopen tot boven 80 MJ/kg.
** Uit de grote spreiding van de indirecte energie van vis, blijkt dat dit begrip alleen geen goed beeld geeft van de milieudruk van vis. De spreiding van de indirecte energie van vlees is ongeveer net zo groot. Het is redelijk om te stellen dat het energiebeslag van vis vergelijkbaar is met dat van vlees. Daarnaast spelen andere vormen van milieudruk een belangrijke rol in de totale milieudruk van vis, zoals overbevissing en bodemverstoring.
Er zal niemand minder vlees gaan eten vanwege dit onderzoek. Toch? Maar het is interessant om inzicht te krijgen in hoe ons dagelijkse routine bijdraagt aan CO2-uitstoot.
[..] there is a strong relationship between environmental crises and social instability. Similarly, developing world communities with healthy environments and sound practices (from farming sustainably to building greenbelts) often see faster gains in alleviating poverty. This connection between sustainability and social well-being is so pervasive, it applies even to refugees.
So it should perhaps come as no surprise that two major recent studies have strengthened our understanding of that connection.
In reactie op het VN-rapport over verstedelijking geeft Conor Foley op Comment is Free zijn mening over de kansen die verstedelijking biedt:
Urbanisation is shifting the focus of where conflicts are likely to take place in the future. Yet while most reports have focused on its negative impacts, properly planned cities can create economic growth and bring social benefits. Birth-rates drop, life expectancy rises and literacy rates improve as people move to cities. Investing in education, health, and transport systems is both easier and more effective in urban settings.
Leestips op dit vlak zijn altijd welkom in de reacties.
Weet jij uit je hoofd wat voor dag 22 april is? Ik durf te wedden van niet. Sinds 1970 wordt op 22 april jaarlijks Earth Day gevierd. Het draait op Earth Day natuurlijk om bewustwording, op een toegankelijke manier.
Kort gezegd: Hou maar op met recyclen, want alle moeite die jij doet om het milieu een beetje te beschermen (zoals recyclen, geen plastic tasjes aannemen of zuinig zijn met water) zijn echt peanuts ten opzichte van je ecologsiche voetafdruk (?). Recyclen zou het begin moeten zijn geweest van een langzame ontwikkeling richting milieuvriendelijker gedrag, maar we zijn erin blijven steken.
Natuurlijk doneren we elk jaar braaf aan het WNF of Natuurmonumenten en krijgen daar een goed gevoel van. Die donaties handhaven echter een systeem van NGO’s dat niets verandert. En je gelooft toch serieus niet dat het steeds populairder wordende ‘groen’ consumeren een grotere bijdrage zal leveren aan een duurzamer wereld dan het recyclen? Nee, er zal iets moeten gebeuren:
Doing better will involve, first and foremost, setting a hard bar against which to measure our actions. That bar sits at the level of a one-planet life. Could every person on the planet live like us without destroying the biosphere? Are we at least taking actions which will make our lives and the lives of others one-planet in time to avert disaster?
And time is of the essence here. It looks like we have at most four decades to cut our ecological impacts by a factor of ten, and the longer it takes us, the deeper the cuts will need to be and more painful the consequences will prove.
Wereldverandering: de randvoorwaarden
WorldChanging beargumenteert dat er een aantal vereisten zijn voor voordat onze systemen omgezet kunnen worden naar echt duurzame:
Transparantie – van zowel de overheid als bedrijven. Iedereen moet kunnen nagaan en begrijpen waarom bepaalde acties worden genomen, waar stromen (grondstoffen, energie, geld, etc) vandaan komen en naartoe gaan;
Betere connecties – zodat informatie en ervaringen kunnen worden gedeeld tussen de vele netwerken van mensen die zich bezig houden met een duurzamer wereld. De focus moet liggen op van elkaar leren en elkaar inspireren;
Nieuwe ideeën – over onze manier van leven, het ontwerp van producten en hoe we omgaan met onze omgeving. Want als we een alternatief willen bieden voor onze huidige manier van leven, moet alles anders.
Wat moet je hiermee?
Je hebt het stuk op WorldChanging gelezen. Wat nu? Ga je meteen stoppen met al die kleine inspanningen voor het milieu die toch nauwelijks helpen? Tsja. Ik weet het eigenlijk ook niet.
Aan de ene kant is het verrassend om zo’n negatief stuk te lezen op dé site met positieve berichtgeving over duurzame ontwikkelingen en ideeën. Aan de andere kant is al vaak geconstateerd dat deze planeet geen 10 miljard mensen het Westerse welvaartsniveau kan bieden op basis van de huidige systemen. Terwijl miljarden mensen daar wel naar streven, en zich wel steeds verder in die richting ontwikkelen (zoals je kunt zien als je wat gaat spelen met Gapminder). De vraag is wat er op wereldniveau zal gebeuren als die ontwikkelingen zich verder doorzetten. Draait het uit op complete chaos (rampen, oorlog om energie en grondstoffen, etc), of schakelen we massaal over op een duurzamer levensstijl? Vermoedelijk ligt de waarheid ergens in het midden.
Last Thursday, I had the opportunity to attend a lecture by Gunter Pauli. A talk that turned out to be very interesting. For anyone not familiar with Pauli or his idea’s:
He was founder and CEO of Ecover, the first company to market ecological cleaning products on a large scale. Their ecological factory (pdf) is still an example for the industry! FastCompany interviewed Pauli about Ecover in 1993, so go read that if you are interested in its background and underlying principles.
Following that, he set up ZERI, the Zero Emissions Research and Initiatives foundation that is committed to creating ‘a new paradigm of sustainable industry by targeting zero gaseous, liquid and solid emissions, and by making Zero Emissions a world-wide industry standard’;
He has been advising diferent governments and large companies, like Unilever, on how they can decrease their emissions.
As you can telll, this is someone with a vision. A vision that, once implemented, can change the way we use and live in our environment. And the best part is, he is not only trying to explain us how we can transform our waste generating consumer-world to a green, sustainable and viable economy, he is working on projects where hardly any waste is left unused. Using all available innovation and creativity he can muster, backed by a solid scientific background.
So, why is our current economic model fundamentally flawed? I will let Gunter explain it to you:
The capacity to produce much more with less is the basis of the homo economicus, and represents the heart and soul of economics. While all agree that the main objective and contribution of economics is its drive towards productivity and efficiency, responding to the needs on the market, it clearly has a long way to go before it can pretend to even have come close to that goal. Economics is a science, which still operates in Stone Age, at a time when humanity has already entered Space Age.
If economists were to search for a new production model which is based on systems, inspired by nature, which emulate nature and which operate in harmony with nature, then this science is likely to succeed in providing the minimum of goods and services to all on the globe without exhausting the Earth’s limited resources, without engendering a collapse of the ecosystem on which we are dependent.
(Dit is een van de items afkomstig van mijn oude weblog, dat niet meer beschikbaar is online. In de komende tijd zal ik meer inhoud terug online zetten.)
