Innovatie na de Nintendo DS
Afgelopen week had ik voor het eerst de gelegenheid om rustig met een Nintendo DS Lite te spelen. Brain Training natuurlijk, met meteen daarna een dosis FIFA voetbal. Toen ik het apparaatje weglegde verbaasde ik me even over wat een geweldig idee de combinatie van een touchscreen en gewoon scherm eigenlijk was. Terwijl de trend in spelcomputers altijd gericht was op groter, sneller en mooiere beelden, laat Nintendo met de DS en de Wii zien dat het ook anders kan. En dat legt ze geen windeieren.
Binnen Nintendo zal er een rifter zijn geweest, die zich realiseerde dat er in potentie veel meer mensen geïnteresseerd zijn in spelletjes spelen dan dat er hardcore gamers zijn. Een enorme, braakliggende markt zelfs. Op basis daarvan werden producten ontwikkeld met voor iedereen begrijpelijke interfaces tot spelletjes die de lol van het spelen benadrukten. En omdat lol hebben niet afhankelijk is van de nieuwste technologieën lieten ze die wedloop over aan de concurrentie (Xbox360, Playstation 3). Gevolg: Nintendo is weer succesvol en maakt nu al winst op de nieuwe spelcomputers, terwijl de concurrenten zoveel geïnvesteerd hebben dat ze (als de verkoopgoed genoeg zal blijven) pas over een jaar winst zullen draaien.
Als je dat doortrekt is het verbazingwekkend dat de Europese landen zo gefocust zijn op ‘hun’ Lissabonstrategie, die de EU in 2010 tot dé kenniseconomie van de wereld zou moeten hebben getransformeerd. Er wordt geld gepomt in allemaal mooie projecten en als kansrijk gekwalificeerd wetenschappelijk onderzoek, terwijl innovatie helemaal niet te koop lijkt te zijn.
De focus zou moeten liggen op het aanleren van creatief en kansgericht denken, en het stimuleren van ondernemerschap. Als je bijvoorbeeld kijkt naar de succesnummers van Apple, de iPod en nu de iPhone, valt op dat deze producten per onderdeel niet uniek zijn. Apple heeft de rondscroll-knop van de iPod gewoon exclusief gekocht van een ander bedrijf, en de touchscreen van de iPhone is an sich ook niets nieuws. Vernieuwend was de combinatie van een bestaand product met een, voor die productcategorie, nieuwe gebruikersinterface (zowel hardware- als software-matig). Net als bij de Nintendo DS.
Dat juist Apple en Nintendo de laatste jaren die innovatieve stappen maken ligt misschien aan het feit dat ze op de juiste plekken binnen deze grote bedrijven een klein-bedrijf-cultuur hebben weten te creëren? Want bij kleine bedrijven ligt de kracht om te kunnen innoveren.
UPDATE: Nieuw interessant leesvoer op dit gebied is het artikel ‘Problemen of tekort aan ideeën? Innoveer open‘ op Sync.nl. Daarin worden 3 cases beschreven van bedrijven die gebruikers/publiek inschakelden bij productinnovatie. De link naar Sync blijkt niet meer te werken. (Thnx, Arnoud!)
De link is nu gefixt. Binnenkort zal ik mijn licht eens laten schijnen over open innovatie, met als inspiratie dan OpenMoko vs. de iPhone, en
5 Comments