Het Einde van mijn iPod
Mensen zijn kuddedieren, en als ze het eens in hun hoofd hebben gehaald om een iPod te kopen dan moet en zal dat ooit gebeuren. En zo geschiedde het dat ik op een dag een ooit-misschien-semi-hip-maar-nu-allang-mainstream mp3-spelertje rijker en bijna 300 euri armer de winkel uit stapte. Dat was de start van mijn langzaam groeiende Ipodafkeer, ook al was ik me daar toen nog niet van bewust.
Het begon al na enkele weken. Ineens was de ‘Hold’ knop van de iPohd kaduuk, waardoor je hem wel uit kon zetten maar hij vanzelf weer aan ging en in je jas of tas zichzelf leegspeelde. De Apple-winkel deed niet moeilijk, beloofde alles te repareren, en gaf me anderhalve week later maar een nieuwe iPod omdat ze het ook niet precies wisten.
Een paar maanden later. Na bijna dagelijks lekker muziek geluisterd te hebben was de iPut, ineens, zo dood als een baksteen. Niks meer mee aan te vangen, ook niet na hem urenlang via de (bijgeleverde) USB-kabel bijgetankt te hebben. Dus opnieuw naar de Apple-winkel. Daar waren ze ruim een half uur bezig met mijn IPot, een iMac en een lichtnetadapter om er weer een beetje stroom in te krijgen zodat de baksteen geformateerd kon worden tot iets bruikbaars.
Dik een jaar verder overkwam me hetzelfde: iPod iKaput. En geen garantie meer. Ja, natuurlijk kon de Apple-winkel my precious opsturen voor reparatie, voor een luttele €170. Nee, dankjewel! En anders had ik de optie om online, bij ifixipodsfast.com een nieuwe batterij te bestellen. Dat een webwinkel met die naam bestaat is veelzeggend. Maar zo gezegd, zo gedaan.
En warempel, hij doet het weer. Al had ik tijdens het openwrikken af en toe het idee dat ik alles doormidden aan het breken was. Als echte Hollander zal ik nog wel even door iPloeteren, maar 1 ding is zeker: dit was mijn laatste iPod.

4 Comments