Roel Groeneveld

In een stuk op Sync.nl beargumenteert Hajo Smit vandaag dat onze ‘angst’ voor klimaatverandering irrationeel is. We hebben onszelf geconditioneerd om bang te zijn voor iets dat de kern van de natuur is: voortdurende verandering.

Mijn reactie?

Dit is duidelijk het argument van de geologen in de wereldwijde klimaatdiscussie. Heel rationeel en valide. Ik denk alleen dat de discussie over klimaatverandering en de mogelijke effecten daarvan onderhand voor veel mensen te ondoorzichtig is geworden, door de toepassing van kort-door-de-bocht argumenten door alle betrokkenen.

De angst voor klimaatverandering is misschien enigszins irrationeel, maar dat is ook wel logisch want we (de huidige wereldpopulatie) hebben zoiets niet eerder meegemaakt. Dus willen we het proberen te voorkomen.

De motivatie daarvoor? Aan de ene kant inderdaad de ‘angst’ voor de veranderende wereld, die in onze korte termijnbeleving altijd hetzelfde was. Aan de andere kant speelt ook het idee van goed rentmeesterschap van onze aarde mee. Moeten toekomstige generaties niet dezelfde mogelijkheden hebben als wij? En, nu Al Gore de mogelijke effecten van klimaatverandering voor het grote publiek heeft gevisualiseerd, toch ook de wens om droge voeten te houden in dit kikkerlandje.

Het is de vraag of die ‘irrationele angst’ voor klimaatverandering niet tot een onverstandig klimaatbeleid leidt. De voorgestelde emissiereductie (van koolstofdioxide) lijkt mij wat dat betreft een verkeerde focus. Het was beter geweest als met visie was gekeken naar de toekomst van wereldwijde energievoorziening.

Wachten op “een zuivere beschouwing van de beste wetenschappelijke bewezen feiten” was echter ook geen optie. Op een gegeven moment moet je ergens mee beginnen. Het klimaatbeleid kunnen we in de toekomst altijd nog aanpassen aan nieuwe inzichten en ontwikkelingen, net als de natuur zich continu aanpast.