Roel Groeneveld Een vrolijk weblog

Review: Bubba home server

Een impulsaankoop, iets ander kon ik mijn bestelling van een Bubba thuisserver een kleine 6 maanden geleden niet noemen. Want wat moet je nu met een pc waarop je niet eens Windows kunt installeren? Nou, veel!

Excito, de producent van de Bubba, noemt het een mini home server. Een goed gekozen naam, als je kijkt naar het formaat van het kastje.

Op de website van Excito geven ze een aantal redenen waarom je gelukkig zou kunnen worden van dit gadget. Voor mij ging het om:

• Een centrale schijf in het netwerk, voor alle muziek en video (die weer via DAAP en UPnP gedeeld wordt);
• Die weinig energie verbruikt (circa 10% van wat een desktop slurpt);
• En ook nog eens torrents kan downloaden als ik lig te slapen!
• Dat alles op Linux draaide vond ik ook een pluspunt. Zo had ik de mogelijkheid zelf software-matig wat aanpassingen door te voeren, mocht ik dat willen.

Zoals je op de Bubba-site kunt lezen is het tegelijkertijd ook een webserver (geschikt voor simpele websites), een printerserver waarover iedereen in huis op een centrale printer kan printen (niet geprobeerd), en een centrale e-mailopslag (als je het zo instelt dat je e-mail wordt opgehaald). Over deze functionaliteit kan ik kort zijn. De webserver-functionaliteit ben ik gaan gebruiken voor een simpele intranet-website, maar meer ook niet. Een printer heb ik er niet op aangesloten, puur omdat ik thuis nooit print. En mijn e-mail zit in Gmail, maar ik zou me kunnen voorstellen dat iemand z’n Bubba opdracht geeft alle e-mail ter backup op te halen van internet. Dat terzijde.

De Bubba zelf viel me in het begin een beetje tegen. Klein en energiezuinig was hij zeker. Stil meestal ook (al bromde de harde schijf soms een beetje). Muziek afspelen via DAAP werkte perfect. En het beheer van downloads en torrents via mijn webbrowser ging ook prima. Helaas liep de ingebouwde download-applicatie regelmatig vast. Niet onoverkomelijk (effe een reboot, of via SSH inloggen op de Bubba en het betreffende script restarten), maar toch.

Gelukkig bleek dat de ontwikkelaars van de Bubba niet stilzaten, en regelmatig updates van de Bubba-software uitbrachten die je met 1 druk op de knop kon installeren. Met name de update naar versie 0.52 van de Bubba software heeft de download-applicatie tot een stabiel stuk software gemaakt. En de Bubba daarmee tot een goed product, wat mij betreft. Hoogstens is de prijs niet heel laag ten opzichte van concurrerende producten.

Angstzaaierij van Buma/Stemra over YouTube videoclips?

Buma/Stemra, de stichting die de rechten van artiesten zegt te beheren, probeert al een paar jaar het toch enigszins onregelbare internet te reguleren door muziek/film-uploaders en torrentsites aan te klagen. Bij elke poging daartoe wordt ze aangewreven dat ze niets van internet snappen. Maar gisteren hebben ze duidelijk laten blijken dat ze geroutineerde internetgebruikers zijn, met een mooi staaltje angstzaaierij (ook wel FUD genaamd in webkringen): Ineens moeten muziekweblogs volgens Buma betalen voor het embedden van videoclips van YouTube.

De auteursrechtenorganisatie bepleit dat het vertonen van geëmbedde muziekvideo’s onder een eigen url een nieuwe openbaarmaking is en daar dus voor betaald moet worden. Linken naar het de video op de site van YouTube mag wel, staat te lezen in de mail.

Een vreemde redenering, lijkt me, want het embedden van een video is net zoiets als het het tippen van bekenden over een goede documentaire/film welke die avond wordt uitgezonden. Elke wereldwijde internetgebruiker heeft ten slotte al toegang tot een videoclip op YouTube.

Maar ik ben geen jurist. Arnoud Engelfriet is dat wel, en hij geeft een heldere juridische analyse van de Buma-claim op zijn weblog:

Webcasting is een vorm van openbaar maken, daarvoor is een licentie nodig. Dat is duidelijk. Maar iemand die faciliteert bij webcasten, maakt zelf niet openbaar. En wie niet openbaar maakt, pleegt geen inbreuk op het auteursrecht en heeft dan ook geen licentie nodig.

Het is niet netjes om bloggers en Youtube dan zo over één kam te scheren. Youtube maakt openbaar en moet daarvoor een licentie nemen. De schade die de bloggers veroorzaken door hun embed-acties, is afgeleide schade en staat niet in verhouding tot de schade die Youtube veroorzaakt bij de auteursrechthebbenden.

Vervolgens concludeert Arnoud dat YouTube als de openbaarmaker schade veroorzaakt en dus door Buma aangesproken zou moeten worden, en dat muziekweblogs hoogstens hier zijdelings aan bijdragen en dus zeker geen volledige webcasting-licentie nodig zouden moeten hebben. Maar…

…YouTube heeft volgens mij duidelijk afgebakende gebruikersvoorwaarden. Waarin onder andere staat dat:

• Iedereen die video upload naar YouTube, aan YouTube het recht geeft om wereldwijd en zonder royalties te betalen deze video te vertonen (zie Terms of Use, punt 6, onder C).
• Verder is het je alleen toegestaan om video’s te uploaden die voldoen aan de YouTube Community Guidelines (zie Terms of Use, punt 6, onder E). Deze stellen duidelijk dat jij, voor elke video die je uploadt, over de juiste rechten moet beschikken.

Mijn conclusie: als jij een YouTube video embed, mag je er vanuit gaan dat je dit kosteloos mag doen. De verantwoordelijkheid voor het geven van uitzendrechten, en daarmee embed-rechten, aan YouTube voor de betreffende video ligt bij de uploader.

Update: Het lijkt erop dat ik het niet helemaal bij het rechte eind heb. In de eerste reactie hieronder legt bona fides uit hoe het embedden in de juridische praktijk werkt.

Het Einde van mijn iPod

Mensen zijn kuddedieren, en als ze het eens in hun hoofd hebben gehaald om een iPod te kopen dan moet en zal dat ooit gebeuren. En zo geschiedde het dat ik op een dag een ooit-misschien-semi-hip-maar-nu-allang-mainstream mp3-spelertje rijker en bijna 300 euri armer de winkel uit stapte. Dat was de start van mijn langzaam groeiende Ipodafkeer, ook al was ik me daar toen nog niet van bewust.

Het begon al na enkele weken. Ineens was de ‘Hold’ knop van de iPohd kaduuk, waardoor je hem wel uit kon zetten maar hij vanzelf weer aan ging en in je jas of tas zichzelf leegspeelde. De Apple-winkel deed niet moeilijk, beloofde alles te repareren, en gaf me anderhalve week later maar een nieuwe iPod omdat ze het ook niet precies wisten.

Een paar maanden later. Na bijna dagelijks lekker muziek geluisterd te hebben was de iPut, ineens, zo dood als een baksteen. Niks meer mee aan te vangen, ook niet na hem urenlang via de (bijgeleverde) USB-kabel bijgetankt te hebben. Dus opnieuw naar de Apple-winkel. Daar waren ze ruim een half uur bezig met mijn IPot, een iMac en een lichtnetadapter om er weer een beetje stroom in te krijgen zodat de baksteen geformateerd kon worden tot iets bruikbaars.

Dik een jaar verder overkwam me hetzelfde: iPod iKaput. En geen garantie meer. Ja, natuurlijk kon de Apple-winkel my precious opsturen voor reparatie, voor een luttele €170. Nee, dankjewel! En anders had ik de optie om online, bij ifixipodsfast.com een nieuwe batterij te bestellen. Dat een webwinkel met die naam bestaat is veelzeggend. Maar zo gezegd, zo gedaan.

En warempel, hij doet het weer. Al had ik tijdens het openwrikken af en toe het idee dat ik alles doormidden aan het breken was. Als echte Hollander zal ik nog wel even door iPloeteren, maar 1 ding is zeker: dit was mijn laatste iPod.

Joel Meyerowitz vertelt

Het komt niet vaak voor dat ik naar een lezing van een bekende fotograaf ga. Maar toevallig was ik dinsdag 6 november vrij, en was street photographer Joel Meyerowitz in Rotterdam om te vertellen over zijn werk, en met name de foto’s die hij tussen 1970 en 1980 nam en die nu de fototentoonstelling ‘Out of the Ordinary’ vormen.

(Photo copyright: Joel Meyerowitz)

Eerlijk gezegd had ik voor 3 november geen idee wie Meyerowitz was. Ik ben überhaupt nog niet goed bekend met de geschiedenis van en grote namen der fotografie. De beschrijving van Joel’s werk in een Rotterdamse e-nieuwsbrief trok echter mijn aandacht, waardoor ik 3 dagen later in een grote, donkere zaal vol foto-enthousiasten zat. Wat ik in de tussentijd al begrepen had was dat Meyerowitz, afgezien van zijn foto’s, twee bijdragen aan de fotografie heeft geleverd. Allereerst was hij zo ongeveer de eerste fotograaf die in kleur ging fotograferen, zo rond 1970. In die tijd was kleurfotografie nog helemaal niet geaccepteerd onder “echte” fotografen, en werd het gezien als iets voor reclame-fotografen. Aan EgoDesign.ca legde Meyerowitz zijn fascinatie met kleur uit:

My reasoning was; if we accept the idea that a photograph basically just describes things, then a color photograph describes more things, that there is more content in color and I wanted to see what those kinds of photographs might look like.

Rond die tijd was Meyerowitz, net als veel collega’s, bezig met het vastleggen van toevallige momenten op straat. Wat prachtige foto’s opleverde. Op een gegeven ogenblik was dat echter niet meer voldoende. Langzamerhand ontwikkelde zijn manier van fotograferen zich tot het creëren van beelden waarin elk element een rol speelt. Of, zoals hij het stelde (bron: EgoDesign.ca):

Because of using color my efforts on the street moved away from the “caught” moment toward a more dispersed observation, toward a non-hierarchical image in which everything played an equal role; the people on the street, the architecture, the quality of the day, the angle of the light, the weight of the shadows, the simultaneity of minor events. This overall-ness I called, “field photographs.”

Die ontwikkeling van caught moment naar field photography leidde uiteindelijk tot wat ik z’n tweede bijdrage aan de geschiedenis van de fotografie zou willen noemen. Als een van de eersten ging hij op straat fotograferen met een technische camera (Engels: view camera). Daarmee kon hij meer detail en kleurgradaties vastleggen, maar zat hij ook vast aan het tijdrovende instellen dat een technische camera vereist. Als gevolg daarvan zie je de bewegende mensen ook uit z’n foto’s verdwijnen, wat ze trouwens niet minder krachtig maakt.

Wat mij nog het meest is bijgebleven is hoe Meyerowitz beelden als het ware weet te componeren. Van voor tot achter en van de linker- tot de rechterrand, hij weet precies wat er in zijn foto komt. Hij maakt het beeld. Dat is wat een echte fotograaf onderscheidt van amateurs.

De tentoonstelling ‘Out of the Ordinary’ is nog tot 25 november te bezichtigen in het Nederlands Fotomuseum in Rotterdam. Nog 10 dagen, dus…

Is je interesse gewekt?

• Meer over Joel Meyerowitz’ ontwikkeling in de jaren ‘70 lees je in het Egodesign-artikel over ‘Out of the Ordinary’;
• Switchimage.com: Joel Meyerowitz gave a new meaning
  to the word street photography;
• Meyerowitz was de eerste fotograaf die (ook nog eens onbeperkt) toegang kreeg tot Ground Zero. De resultaten daarvan kun je terug zien in z’n fotoboek Aftermath;
• Meer foto’s van hem vind je bij Google’s image search “Joel Meyerowitz”.

Mijn ervaringen met Ubuntu (Linux, ja!)

Omdat het alweer bijna 2 weken geleden is dat de nieuwe versie van Ubuntu Linux uitkwam, werd het tijd voor het verslag van mijn ervaringen.

Nieuw of beter

Van Ubuntu verschijnt elk half jaar (in april en oktober) een nieuwe versie. Logischerwijs zijn de verbeteringen die de mensen achter Ubuntu in 6 maanden kunnen doorvoeren niet revolutionair, maar toch zetten ze tot nu toe met elke update weer een stap richting een gebruiksvriendelijker besturingssysteem. Vergeleken met de versie van 6 maanden geleden (voorzien van codenaam Feisty Fawn) biedt de nieuwe Ubuntu 7.10 (codenaam Gutsy Gibbon) volgens mij de volgende in het oog springende verbeteringen:

• Eye-candy! Onder Ubuntu noemen ze dit Desktop Effects, maar het wil gewoon zoveel zeggen als “wij bieden je dezelfde special effects als Windows Vista of Mac OS X, met dan nog wat extra’s”. En natuurlijk kun je deze helemaal naar jouw smaak configureren. Een voorproefje:

  
  (Compiz-Fusion from Max Limpag on Vimeo)

• Automatische printer-configuratie is zo’n toevoeging waarvan je je afvraagt waarom het niet al 10 jaar geleden in elk besturingssysteem aanwezig was. Je plugt je printer in een USB-poort van je pc, zet deze aan, en binnen een ogenblik krijg je een berichtje dat de printer herkend en geconfigureerd is. Zonder dat jij ook maar iets hoeft in te stellen of een driver moet installeren. Enne, het werkt echt.

  

• Vanuit elke applicatie kun je nu ieder willekeurig bestand omzetten naar een PDF-je. Dit werkt zoals CutePDF onder Windows: onder de beschikbare printers staat nu ook PDF als optie, kies je die dan wordt het door jouw gekozen bestand omgezet en opgeslagen in een aparte directory ‘PDF’ in jouw gebruikersdirectory. Handig!
• De weergave van tekst is onder Ubuntu Gutsy Gibbon eindelijk mooi scherp. Onder Windows, en zeker Vista, ziet tekst er op een flatscreen duidelijk en scherp uit. Onder Linux was dat minder. Het is de laatste jaren sterk verbeterd, maar voor de vorige Ubuntu versies heb ik telkens handmatig nog wat te verbeteringen doorgevoerd. Dat is nu niet meer nodig.

Verder is de beveiliging van een standaard Ubuntu-installatie verder verbeterd, is het aansluiten en configureren van een tweede beeldscherm makkelijker geworden, en (nuttig!) kun je nu bestanden die op NTFS-partities staan (Windows XP/Vista) vanuit Ubuntu bewerken.

Ubuntu voor iedereen?

De afgelopen jaren is Ubuntu uitgegroeid tot de meest populaire Linux-versie voor de gewone gebruiker. Dat is zeker verdiend. Het is nu zelfs zover dat kranten als de New York Times of Trouw over Ubuntu schrijven, en dat Dell pc’s met Ubuntu voorgeïnstalleerd verkoopt (alleen nog niet voor de Nederlandse markt).

Toch raad ik niet iedereen meteen aan om Ubuntu te installeren. Waarom niet? Beginnen aan een nieuw besturingssysteem is gewoon niet iets wat je van de ene op de andere dag soepel doet. Daar moet je zelf aan willen beginnen en energie in willen steken. En dat geldt zeker voor de meer ervaren pc-gebruiker die Windows van onder tot boven kent.

Ik denk wel dat Ubuntu een uitkomst is voor de huis-tuin-en-keuken Windows-gebruiker die alleen maar internet, e-mailt en Word gebruikt. Stel je voor: een systeem dat niet of nauwelijks gevoelig is voor virussen, sneller en even stabiel draait als Windows, en centrale software-catalogus biedt, waar je gebruikersrechten makkelijk kunt beperken en waar je even snel op afstand op kunt inloggen om onderhoud te plegen. Ideaal voor al die mensen die in het weekend de pc-expert zijn van de familie en op onmogelijke tijden helpdesk moeten spelen. Ubuntu bespaart hen tijd. Ze moeten het alleen even bij ouders, ooms/tantes en de rest van de familie gaan installeren.

Stand van het milieu in China

(Foto van Isaac Mao getiteld “Environment in China”)

NRC’s weblog Wereld linkt vandaag naar een zorgwekkend artikel in Foreign Affairs over de milieusituatie in China:

Zestien van de twintigste vervuildste steden in de wereld liggen in China. Dit is maar één uit een verontrustende reeks cijfers in een uitgebreid en informatief artikel over China’s milieuproblemen in Foreign Affairs.

De vraag is wanneer de milieuvervuiling, in combinatie met de andere problemen die China ook heeft, de Chinese economische ontwikkeling gaan afremmen. In 2005 waarschuwde een Chinese staatssecretaris van Milieu al voor het feit dat het milieu de economische boom niet kon bijbenen. Wat de gevolgen daarvan kunnen zijn is onduidelijk, maar het is niet onwaarschijnlijk dat verontwaardiging over de voortdurende milieuvervuiling zou kunnen leiden tot versterking van sociale onrust. Het probleem is dat de centrale overheid hier in feite maar weinig aan kan veranderen, zoals Foreign Affairs uitlegt:

In fact, local officials rarely heed Beijing’s environmental mandates, preferring to concentrate their energies and resources on further advancing economic growth. The truth is that turning the environmental situation in China around will require something far more difficult than setting targets and spending money; it will require revolutionary bottom-up political and economic reforms.

Of het huidige China daartoe in staat zal zijn is de vraag. En in de tussentijd wordt het land de grootste vervuiler ter wereld. Voor CO2 is het dat al, zoals wij Nederlanders vaststelden:

[..] China is already attracting international attention for its rapidly growing contribution to climate change. According to a 2007 report from the Netherlands Environmental Assessment Agency, it has already surpassed the United States as the world’s largest contributor of carbon dioxide, a leading greenhouse gas, to the atmosphere.

Je gaat je daarbij wel afvragen of het Kyoto Protocol niet alweer op de schop kan. Voor de komende decennia zal het Chinese milieu in ieder geval een grote invloed hebben op de rest van de wereld, direct of indirect. Lees dus zeker het complete artikel voor een overzicht van de actuele milieu-ontwikkelingen in de Volksrepubliek.

In o.a. 2004 schreef ik eerder over China en het milieu. Daarvan is al één artikel terug online gezet uit mijn archief.)

Marshall Plan posters

De New Yorker biedt deze maand een slideshow van posters die ons Europeanen aan het eind van de jaren ‘40 van de vorige eeuw aanzetten tot samenwerking. Dit ter illustratie bij een recensie van een boek over nut en noodzaak van het Marshall Plan. Dat is nu geschiedenis, de posters uit die tijd blijven echter mooi:

(Alle neuzen dezelfde kant op. Toen nog wel.)

(Herbruikbaar als PR materiaal voor een Europees windenergiebeleid?)

Courtesy of the George C. Marshall Research Library, Lexington, Virginia.

TED video - Jacqueline Novogratz vertelt over Patient Capitalism

Al eerder linkte ik naar de inspirerende video talks van de TED conferenties, dé plek waar vooruitstrevende wetenschappers, ondernemers en politici jaarlijks samenkomen om ideeën te delen. En ik vind ze zo de moeite waard dat ik dat hierbij nog eens doe.

Gisteravond keek Jacqueline Novogratz van het scherm mijn woonkamer in om te vertellen over Geduldig Kapitalisme. Haar verhaal gaat over hoe zij in een periode van 20 jaar haar ideeën over het duurzaam investeren in Afrika ontwikkelde, juist naast of ondanks de traditionele ontwikkelingshulp.

Jacqueline Novogratz is pioneering new ways of tackling poverty. In her view, traditional charity rarely delivers lasting results. And commercial investors are also unwilling to seed the businesses and jobs that are needed in tough conditions. Her solution, outlined through a series of revealing personal stories, is “patient capital.” This means using philanthropic funds to help “bottom of the pyramid” entrepreneurs get their businesses off the ground. Listening, truly listening, is key, she says, and the marketplace is the best listening device we have. The result: sustainable jobs, goods, services — and dignity — for the world’s poorest.

Als je zo’n video kijkt is het alsof je het enthousiasme en de inspiratie voelt overslaan tussen spreker en zaal. Mooi!

Niets op internet is echt gratis

(Foto Money Laundering genomen door Endraum)

Erwin Blom (VPRO Digitaal) stelt vandaag op z’n weblog dat alles op internet gratis wordt. En inderdaad, je hoeft niet geen geld te betalen voor je e-mailaccount bij Hotmail/Gmail, je profiel op Hyves of LinkedIn, het nieuws van Nu.nl en muziek op 3voor12 of Fabchannel. Maar is dat echt ‘gratis’?

Dat het geen geld kost wil nog niet zeggen dat het echt ‘gratis’ is. Als consument betaal je door je persoonlijke data te overhandigen (je naam, adres, leeftijd, interesses en/of je internetgedrag) of door advertenties te bekijken en erop te klikken. De bedragen die betaald zijn voor de acquisitie van Flickr (door Yahoo) en YouTube (door Google) werden niet voor niets vooral gebaseerd op gebruikersaantallen en de verwachte groei daarvan. Als het daar niet om draaide hadden Yahoo, met Yahoo Photos, en Google, met Google Video, hun eigen diensten wel harder gepusht. (Terzijde: Flickr heeft trouwens veel betalende gebruikers)

Zoals ik in de reacties op Erwin’s weblog al zei: “Gratis is marketing. Niets meer, niets minder.”
Het zou goed zijn als meer internetgebruikers zich dit realiseerden. Hotmail en Gmail en dergelijke zullen aan ons gaan verdienen. Op een directe of een indirecte manier, misschien niet meteen maar in ieder geval op de lange termijn. Maak de afweging of de kosten van het gebruik van een bepaalde dienst (bijvoorbeeld dat ze veel van jouw internetgedrag afweten) ook opwegen tegen de baten. En behandel gratis diensten alsof je er geld voor betaalt: eis kwaliteit in ruil voor de tijd en energie die jij erin steekt.

Zomercarnaval Rotterdam!

Gisteren vond weer het altijd zonnige, on-Nederlands spetterende, Rotterdams Zomercarnaval plaats. Net zoals de afgelopen twee edities (2006, 2005) stond ik langs de kant van de weg om wat plaatjes te schieten. Op Flickr kun je het resultaat bewonderen (ook als slideshow voor de achteroverleuners). Voor de ongeduldige beeldkijker een selectie:

Het was een mooi feest! Wil je nog verder nagenieten? Bekijk dan zeker:

• mijn andere Zomercarnaval foto’s;
• het Zomercarnaval Beeldverslag van R-win, rechtstreeks vanuit de Witte de Withstraat;
• en de zeer mooi fotoshoots van Kenneth (deel 1, deel 2).

En vergeet niet er volgend jaar bij te zijn!